اخبار باشگاه اقتصاددانان روزنامه شماره ۶۶۹۷

معمولا شکست بنگاه‌ها را با زیان‌دهی و مشکلات مالی توضیح می‌دهند؛ اما همیشه ماجرا از این قرار نیست. گاهی بنگاهی با وجود سودآوری بالا و برخورداری از ذخایر مالی قابل‌توجه، از هم می‌پاشد. دلیل آن هم نه ضعف مالی، بلکه ناتوانی در تطبیق ساختار تصمیم‌گیری با قواعد تازه رقابت است. در بازارهایی که بخش عمده منافع نصیب تعداد محدودی از برندگان می‌شود، اندازه بنگاه و قدرت آن در جذب نیروهای مستعد اهمیت تعیین‌کننده‌ای پیدا می‌کند. بنگاه‌های میانی در چنین شرایطی از دو طرف تحت فشار قرار می‌گیرند؛ از یک‌سو، رقبای بزرگ‌تر با تکیه بر سرمایه و منابع مالی خود فوق‌ستاره‌ها را جذب می‌کنند و از سوی دیگر، بنگاه‌هایی که تخصصی‌تر هستند با هزینه‌ کمتر مشتریان را به سمت خود می‌کشانند.

بعدازظهر چهارشنبه، کمیته مدیریت ویل، گوتشل و مینجز در اتاق جلسه‌ای در طبقه بیست‌وپنجم ساختمان جنرال‌موتورز در منهتن گرد هم آمد؛ ساختمانی که این موسسه حقوقی نخبه نزدیک به ۶۰سال است در آن مستقر است. اعضای کمیته قصد داشتند خبری را اعلام کنند که تا چند هفته پیش تصورش هم دشوار بود. وکلای موسسه از طریق زوم شاهد این جلسه بودند. بری وولف، رئیس دیرینه ویل، اعلام کرد که موسسه دیگر هیچ گزینه‌ای پیش رو ندارد و پس از ۹۵سال فعالیت منحل خواهد شد. شرکا تا پیش از جلسه از تصمیم نهایی بی‌خبر بودند و برخی از حاضران در اتاق گریستند. رهبران ویل به هیچ‌یک از پرسش‌ها پاسخ ندادند.

هفته گذشته، زمانی که استخدام‌شدگان تازه ویل، گوتشل و مینجز برای شرکت در دوره توجیهی گرد هم آمدند، وکلای ارشد این موسسه افسانه‌ای وال‌استریت از آینده‌ای بلند و موفق سخن گفتند. این موسسه با مدیریت پرونده‌های ورشکستگی عظیمی چون انرون و لمن برادرز، بر اعتبار خود افزوده بود. ۹روز بعد، بعدازظهر چهارشنبه، شرکای ارشد بار دیگر همه را گرد هم آوردند. اما این بار پیامشان کاملا متفاوت بود؛ «موسسه ۹۵ ساله تعطیل می‌شود».

به همین سادگی، نهادی که نزدیک به یک قرن در رأس هرم شرکت‌های آمریکایی قرار داشت، تقریبا به پایان راه رسیده است. موسسه حقوقی «ویل، گوتشل و مینجز» (Weil, Gotshal & Manges) گرفتار وضعیتی شده که جز هجوم سپرده‌گذاران به یک بانک نمی‌توان توصیف دیگری برای آن پیدا کرد.