از الجزایر تا پاکستان
پرهام پهلوان: در بیش از چهار دهه فراز و فرود روابط ایران و ایالات متحده، از توافق الجزایر در سال۱۳۵۹ تا تلاشهای اخیر برای کاهش تنش، کشورهای مختلفی از الجزایر و عمان گرفته تا قطر، سوئیس و پاکستان کوشیدهاند نقش میانجی را میان دو طرف ایفا کنند. در تمام این سالها، هر بار که نشانهای از گفتوگو یا تفاهم میان تهران و واشنگتن پدیدار شده است، افکار عمومی و فعالان اقتصادی نیز میان بیم و امید قرار گرفتهاند؛ بیم از شکست مذاکرات و بازگشت به چرخه تنش و فشار، و امید به گشایش در روابط خارجی، کاهش نااطمینانی و بهبود شرایط اقتصادی. امروز نیز، پس از سالها تحریم، فشارهای اقتصادی، دورههای متوالی مذاکره و تقابل، در شرایطی که منطقه هزینههای سنگین بیثباتی و درگیری را تجربه کرده است، بار دیگر نشانههایی از حرکت دو کشور به سمت تفاهم و ادامه مذاکرات مشاهده میشود.

اکنون این پرسش مطرح است که آیا این دور از گفتوگوها میتواند سرآغاز دورهای جدید از ترک مخاصمه و همکاری باشد یا سرنوشتی مشابه بسیاری از تلاشهای پیشین خواهد داشت؟ تجربه توافقهای گذشته نشان میدهد که موفقیت یا شکست مذاکرات تنها به اراده سیاسی طرفین وابسته نیست، بلکه مجموعهای از عوامل اقتصادی، امنیتی، حقوقی، منطقهای و بینالمللی در شکلدهی به نتایج آن نقش دارند. از سوی دیگر، حتی در صورت دستیابی به توافق نیز بهرهبرداری از فرصتهای ناشی از کاهش تنشها، نیازمند آمادگی نهادی، اصلاحات اقتصادی و سیاستگذاری مناسب در داخل کشور خواهد بود.
باشگاه اقتصاددانان «دنیایاقتصاد» از اقتصاددانان و صاحبنظران دعوت کرده است دیدگاههای خود را درباره چشمانداز مذاکرات ایران و آمریکا در شرایط کنونی مطرح کنند. آیا این دور از گفتوگوها متفاوت از تجربههای گذشته است؟ مهمترین موانع و فرصتهای پیش روی توافق چیست؟ و ایران برای افزایش منافع اقتصادی، کاهش آسیبپذیریها و بهرهگیری موثر از هرگونه توافق احتمالی، چه اقداماتی را باید در دستور کار قرار دهد؟
- الحدث: پاکستان و قطر تلاشها برای پیشبرد توافق را تشدید کردند / ایران به پیام میانجی پاکستان پاسخ داد
- پاسخ اسلام آباد به حاشیه جدید درباره مذاکرات ایران و پاکستان/ آیا ادعای افشای اطلاعات صحت دارد؟
- مأموریت آزادسازی داراییهای ایران
- واکنش لینسی گراهام به گزارش سی.بی.اس: باید درباره نقش پاکستان بازبینی کنیم اگر...
- سه روایت از عملیات هرمز