مترجم: سمانه فیاضی بر اساس مطالعات اخیر مک کینزی (شرکت بین‌المللی مشاوره مدیریت) یک مرکز پررونق فرهنگی، درکنار فضای سبز و تازه واردینی که شور و نشاط را به زندگی شهری می‌آورند، بخش اساسی چیزی است که یک شهر را از سایر شهرها متمایز می‌کند. افتتاح موزه گوگنهایم بیلبائو در شمال اسپانیا (۱۹۹۷)، بیست سال بعد از گشایش مرکز فرهنگی پمپیدو، نشان داد که چگونه موزه‌ای که توسط یک شهردار توانا سفارش داده شده است، با طراحی خلاقانه‌اش می‌تواند، یک شهر را دگرگون کند.<br>
بازدیدکنندگان در سه سال اول بعد از گشایش موزه بیلبائو، بیش از ۱۰۰ میلیون یورو (۱۱۰ میلیون دلار) برای این موزه درآمدزایی داشتند که هزینه‌های ساخت وساز را جبران کرد و مبلغی هم افزون بر آن باقی گذاشت.
مترجم: سمانه فیاضی بر اساس مطالعات اخیر مک کینزی (شرکت بین‌المللی مشاوره مدیریت) یک مرکز پررونق فرهنگی، درکنار فضای سبز و تازه واردینی که شور و نشاط را به زندگی شهری می‌آورند، بخش اساسی چیزی است که یک شهر را از سایر شهرها متمایز می‌کند. افتتاح موزه گوگنهایم بیلبائو در شمال اسپانیا (1997)، بیست سال بعد از گشایش مرکز فرهنگی پمپیدو، نشان داد که چگونه موزه‌ای که توسط یک شهردار توانا سفارش داده شده است، با طراحی خلاقانه‌اش می‌تواند، یک شهر را دگرگون کند.
بازدیدکنندگان در سه سال اول بعد از گشایش موزه بیلبائو، بیش از ۱۰۰ میلیون یورو (۱۱۰ میلیون دلار) برای این موزه درآمدزایی داشتند که هزینه‌های ساخت وساز را جبران کرد و مبلغی هم افزون بر آن باقی گذاشت. سال گذشته بیش از یک میلیون نفر از این موزه بازدید کردند. نیمی از آنها بازدیدکنندگان خارجی بودند. با وجود اینکه مجموعه به نمایش گذاشته شده ساده و بی‌تکلف است، اما ساختمان موزه همچنان بازدیدکنندگان را مجذوب خود می‌کند. در حال حاضر، بیلبائو برای شهرهایی که فاقد یک مرکز فرهنگی تاریخی هستند، به الگوی بصیرت و تخیل بدل
شده است.
بر اساس مطالعات مرکز مشاوره AEA (یک شرکت نیویورکی که به طور اختصاصی در زمینه پروژه‌های فرهنگی فعالیت می‌کند)، قرار است که طی ۱۰ سال آینده، بیش از ۲۴ مرکز فرهنگی با تمرکز بر موزه‌ها و با ۲۵۰ میلیارد دلار برآورد هزینه، در کشورهای مختلف ساخته شوند. قراردادها امضا شده و در بعضی موارد، کارهای زیربنایی نیز به انجام رسیده است.
در حال حاضر، دو مجموعه بیشتر از سایرین مورد توجه قرار گرفته‌اند؛ یکی از آنها جزیره سعادیات است؛ مجموعه موزه‌ای در ابوظبی که شعبه‌های محلی گوگنهایم و لوور را در خود جای می‌دهد. نمونه دیگر، منطقه فرهنگی West Kowloon است که موزه جدید هنر معاصر چین، M+ را در خود جای خواهد داد و در واقع پاسخ هنگ کنگ است به گالری مدرن تیت لندن.
موزه جدید هنر معاصر چین موفق شده است دو مجموعه بزرگ از آثار هنری معاصر چین را فراهم آورد. یکی از آنها مجموعه بزرگی است که توسط سفیر سابق سوئیس در پکن، جمع‌آوری شده و دیگری توسط تاجری به نام «گوآن‌یی» گردآوری شده است. چهار سال تا گشایش موزه جدید هنر معاصر چین باقی مانده است، با وجود این، این موزه پیشاپیش به عنوان نهاد برجسته‌ای در برابر همتایانش در منطقه قرار گرفته است. برنامه‌ریزی‌ها برای راه‌اندازی موزه‌هایی با محوریت فرهنگی در عربستان سعودی (مکه)، استرالیا (پرث)، آلبانی (تیرانا) و برزیل (بلو هوریزونته) نیز به خوبی در حال پیشرفت است و در این میان، بزرگ‌ترین موزه اروپا چیزی نخواهد بود، جز «میستِتِسکی آرسنال» با ۵۰ هزار مترمربع فضای نمایشگاهی که سال آینده در کی‌یف اوکراین گشایش خواهد یافت.
بلو هوریزونته در جنوب شرقی برزیل، نزدیک‌ترین شهر به پارک هنری و بی‌نظیر «اینهاتیم» است که در سال ۱۹۸۰ توسط برناردو پاز احداث شد. بیشتر از بیست گالری این پارک با آثار هنری معاصر پر شده‌اند و صدها نمونه اثر دیگر که بسیاری از آنها به صورت سفارشی ساخته شده‌اند، در سراسر ۲۰۰۰ هکتار فضای سبز پارک جای گرفته‌اند.
اینهاتیم با سالی بیش از ۲۵۰ هزار بازدیدکننده، به یک منزلگاه هنری بین‌المللی مبدل شده است. مرکز جدید فرهنگی شهر بلو هوریزونته، سهم خودش را از این بازدیدکنندگان
خواهد گرفت.
اگر این‌گونه مراکز فرهنگی تمایل دارند بازدیدکنندگان بیش از یک بار به آنها مراجعه کنند، باید بینش روشنی از آنچه ارائه می‌دهند، داشته باشند. مرکز فرهنگی جدید شهر پرث که نسخه گسترش یافته‌ای از موزه غرب استرالیا است به عنوان موزه اقیانوس هند در حال راه‌اندازی است و از قبل برای همکاری نمایشگاهی با موزه‌های مومبای، مسقط، ابوظبی و نایروبی برنامه‌ریزی کرده است. «میستِتِسکی آرسنال» سال آینده با نمایشی از آثار بی‌نظیر هنرمند مشهور اوکراینی کازیمیر مالویچ (۱۹۳۵-۱۸۷۹) افتتاح خواهد شد. اما مشخص نشده است که بعد از آن چگونه فضای وسیع نمایشگاه پر خواهد شد.
موزه جدید هنر شهر اردوس در اینر مغولستان که به زیبایی توسط معماران پکنی طراحی شده است، نمونه‌ای است که به خوبی نشان می‌دهد ساخت یک موزه صرفا با معماری زیبا، تضمین‌کننده موفقیت آن نخواهد بود.
شهر اردوس به لطف اکتشافات نفتی و گازی، جهش اقتصادی سریعی داشته و نسبتا ثروتمند است، اما این موزه هیچ مجموعه قابل‌توجهی را گردآوری نکرده و برنامه ارزشمندی برای نمایشگاه‌هایش ندارد و به این ترتیب جای شگفتی نیست که عاری از بازدیدکننده باشد. این درسی است، برای مراکز جدید فرهنگی در اقصی
نقاط جهان.
