همین حالا پولش را پرداخت کنید

مترجم: امیرحسین میرابوطالبی

روزنامه‌ها برای دریافت هزینه‌ آنلاین راه‌های زیادی دارند؛ اما راه‌های مطمئن نه! اگر مدیران روزنامه‌ها سر حرف‌هایشان بمانند ظرف چند ماه آینده شاهد تغییرات جدی در انتشار خبرهای آنلاین به صورت رایگان خواهیم بود. آمار و ارقام به دست آمده در این تابستان در شرکت‌های بزرگ رسانه‌ای همچون New Corporation، Axel Springer Verlog و MediaNews Group خبر از لزوم شروع دریافت هزینه می‌دهد. تمایل کمپانی‌های منتشر‌کننده‌ بیش از ۷۰۰ روزنامه به روند پرداخت آنلاین که توسط گروه آمریکایی Journalism Online پایه گذاری شده، افزایش یافته است.

اما طی کردن این مسیر آسان نخواهد بود. ده سال است که خواننده‌های اخبار آنلاین از این امکان به صورت رایگان استفاده می‌کنند و تلویزیون‌های خبری چون BBC و CNN به تامین این گونه خبرهای رایگان ادامه خواهند داد. روزنامه‌ای که اقدام به دریافت شارژ کند، تبلیغات آنلاینی را که معمولا ۱۰ تا ۱۵‌درصد درآمدش را تامین می‌کند به خطر می‌اندازد؛ اما به همان میزان که موانع پیش رو بسیار است، راه‌حل‌های بالقوه هم بسیار است.

ساده‌ترین رویکرد که مورد توجه تعداد کم اما رو به افزایشی از روزنامه‌های محلی آمریکایی قرار گرفته است، تعیین یک سقف پرداختی برای دسترسی به تمامی خبرهای مجازی است. در این رویکرد معمولا (اما نه همیشه) مشترکین نسخه چاپی می‌توانند مقالات را به صورت رایگان مطالعه کنند. دیگران همگی باید هزینه پرداخت کنند که معمولا هم این هزینه مقدار زیادی خواهد بود؛ برای مثال Newport Daily News روزنامه‌ کوچک جزیره‌ رود، اخیرا شروع به دریافت هزینه‌ ۳۴۵ دلار در سال برای دسترسی آنلاین به مقالاتش کرده است.

افراد کمی پیدا می‌شوند که مایل به پرداخت چنین هزینه‌ای باشند. ۱۷۰۰۰۰ نفر خریدار Arkansas Democrat Gazette در مقابل ۳۵۰۰ نفر مشترک آنلاین آن نشان دهنده‌ همین مساله است. والتر‌هازمن ناشر این روزنامه می‌پذیرد که «این مقدار را حتی نمی‌توان به عنوان یک جریان درآمدی به حساب آورد.» در حقیقت سقف پرداختی Democrat Gazette بیشتر به عنوان یک مانع درآمدی عمل کرده که باعث کاهش تمایل خوانندگان (و به تبع آن تبلیغ‌کنندگان) به نسخه‌ چاپی روزنامه هم شده است. از سال ۲۰۰۲ که روزنامه شروع به دریافت هزینه‌ آنلاین کرده، میزان انتشارش با کاهش بیش از یک‌درصدی در سال روبه‌رو شده است که البته باز هم نسبت به همتایانش وضعیت بهتری دارد.

در این میان روزنامه‌هایی توانسته‌اند سقف‌های پرداختی موفقی را وضع کنند که تلاش کرده‌اند تا نوعی انحصار مجازی اخبار در ناحیه‌ خود به وجود آورند. Grupo Reforma روزنامه‌ مکزیکی که ۱۰۷۰۰۰ مشترک اینترنتی دارد یک نمونه‌ برجسته در این مورد به حساب می‌آید. این روزنامه نه تنها اخبار بلکه هر چه در اینترنت خوانندگان هدفش می‌خواهند؛ مثلا حتی آگهی‌های کاریابی هم در اختیار مشترکینش قرار می‌دهد. از این قبیل می‌توان به هفته نامه‌ اجتماعی که فقط در اختیار کسانی که مشترک نسخه‌ چاپی Reforma در مکزیکوسیتی هستند قرار می‌گیرد، اشاره کرد. این چنین اقداماتی باعث ایجاد فضایی خاص و به نوعی انحصار می‌شود.

برخی نشریه‌ها تلاش کرده‌اند تا با ارائه‌ مشابه دیجیتالی نسخه‌ چاپی خود با طراحی وصفحه آرایی دلپذیرتر اقدام به دریافت هزینه کنند، این موارد معمولا به صورت یک پکیج مجزا ارائه می‌شود. در همین راستا روزنامه‌ Süddeutsche Zeitung اقدام به فروش «روزنامه‌ الکترونیکی» کرده است، همان کاری که New York Times در قالب روزنامه‌ شکیل دیجیتالی Times Reader هم انجام داده است. این آخری البته از سری روزنامه‌هایی است که برنامه‌هایی برای iPhone، Kinndle یا دیگر گوشی‌های تلفن همراه ارائه داده است. بسیاری از ناشران به این امیدند کسانی که پرداخت هزینه‌ پیام کوتاه را قبول کرده‌اند، پرداخت برای اخباری را که از طریق موبایل دریافت می‌کنند را هم قبول خواهند کرد. اما ارتباط بین رایانه‌ها و گوشی‌ها این امید را کمرنگ می‌کند؛ آن هم با وجود برنامه‌های جدید چند کاره که در سایزهای مختلف ارائه می‌شوند.

گزینه‌ دیگر دریافت هزینه برای دسترسی به برخی بخش‌ها است.

در بریتانیا رقابت شدید بین رسانه‌های دولتی تمام امکانات برای ایجاد یک سقف پرداختی را از بین برده است، با این حال روزنامه‌ها اقدام به دریافت هزینه برای در اختیار گذاشتن جداول و معماها و همچنین اشتراک در لیگ‌های ورزشی مجازی می‌کنند. روزنامه‌های آلمانی معمولا برای فراهم کردن مقاله از آرشیو هزینه دریافت می‌کنند؛ حتی اگر خیلی هم قدیمی نباشد. اساس این تئوری این است که کسی که به دنبال یک مقاله‌ تاریخ گذشته یا یک جدول معمایی می‌آید احتمالا حاضر است برای داشتنش هزینه هم پرداخت کند. بزرگترین حامی این رویکرد با بیش از یک‌‌میلیون مشترک اینترنتی، نشریه‌ Wall Street Journal است. تقریبا نیمی از مقالات این نشریه‌ اینترنتی -عموما خبرهای مالی یا گزارش‌های تخصصی تجارت- پشت دیوار پرداختی قرار می‌گیرد، اگرچه برای کسی که بهvia Google News دسترسی داشته باشد دسترسی به این اخبار هم رایگان خواهند بود.

تقلید از این رویکرد بسیار سخت تر از چیزی است که به نظر می‌رسد. بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ روزنامه‌ New York Times اقدام به تعیین نرخ اشتراکی برای مطالعه‌ آنلاین مقالات محبوب‌ترین مقاله‌نویسان کرد. این تجربه اما ناموفق بود؛ چرا که به نظر آمد این اقدام هم از حجم بازدیدکنندگان سایت کاسته و هم به درآمد تبلیغات آسیب زده است. روزنامه‌ Los Angeles Times هم به دلیل مشابهی اقدام به دریافت هزینه برای گزارش‌های هنری را متوقف کرد. روزنامه‌ای که می‌خواهد مانند Wall Street Journal موفق باشد باید پی تولید نسخه‌های مختصر و مفید برود.

روزنامه‌ The Financial Times (از شرکای Economist) با دریافت هزینه از آنهایی که به مطالعه‌ آنلاین بیش از ۱۰ مقاله در ماه می‌پردازند خوانندگانش را دسته‌بندی کرده است. این مدل یک مزیت بزرگ دارد، تنظیم و تعدیل آن بسیار آسان تر از تعیین سقف یا دیوار پرداختی است. برای مثال روزنامه می‌تواند در مقابل افزایش تبلیغات به خوانندگان اجازه بدهد هر ماه تعداد بیشتری مقاله مطالعه کنند.

روش‌های کمین کردن هم بیش از اینکه تجربه شده باشند مورد بحث قرار گرفته است. اولین رویکرد این روش‌ها پرداخت جداگانه برای هر مقاله یا خبر است. این رویکرد بیشتر به درد موسیقی می‌خورد. شیوه‌ پرداخت مبالغی بسیار اندک بابت هر مقاله‌ای که آن را مطالعه کنید، با توجه به این حقیقت که تاریخ مصرف اخبار بسیار زودتر از آهنگ تمام می‌شود، مورد استقبال واقع نشده است. با این حال این گونه پرداخت‌های اندک به ازای هر مقاله، ارزان‌تر و در عمل ساده‌تر خواهد بود. هر دو روزنامه‌ The Financial Times و Wall Street Journal خبر داده‌اند که در آینده این سیستم را آزمایش خواهند کرد. آخرین رویکرد، گرفتن سهم از تبلیغات سرویس‌های جمع‌آوری‌کننده‌ خبر مانند Google News است. این کار حداقل مقداری رضایت روحی را برای تولیدکنندگان خبر در پی خواهد داشت!

منبع: اکونومیست