بیسبال بهتر است یا کریکت؟

تیم‌هارفورد

مترجم: مجید روئین پرویزی

اقتصاددان عزیز

به عنوان یک انگلیسی که پنج سال است در شیکاگو زندگی می‌کند من همچنان از بازی بیسبال‌ آمریکایی‌ها در عجبم؛ بازی‌ای که به هیچ وجه پیچیدگی‌های خاص کریکت را ندارد.

با‌این حال، تاکنون موفق نشده‌ام دوستان آمریکایی‌ام را به جدی گرفتن کریکت ترغیب کنم. آنها طاقت بازی‌ای را که پنج روز طول می‌کشد و دست آخر هم ممکن است با تساوی تمام شود، ندارند. ‌آیا توجیهی اقتصادی برای برتری کریکت وجود دارد؟

اندرو از شیکاگو

اندروی عزیز

هاوارد وال، که اکنون سرپرست بخش تحقیقات در فدرال رزرو سنت لوئیس است، زمانی با موقعیتی دقیقا قرینه تو روبه‌رو بود: او پنج سال در لندن کار می‌کرد. آن سال‌ها منجر شدند به ارائه مطالعه‌ای جامع از مزایای اقتصادی کریکت در مقایسه با بیسبال.

او در مرور ادبیات به کارهای کلاسیکی چون «نظریه عمومی‌اشتغال، بهره، پول و کریکت» اثر کینز رجوع کرد و همین‌طور مباحثات میان دو مکتب مری‌لون و پولو را ثبت کرد. ‌اما آن مباحثات فاقد تکنیک‌های مدرن اقتصادسنجی بودند.

بنابراین کار بر عهده وال بود که با تحلیل آماری مباحثات نشان دهد که ملت‌های بیسبال باز بین سال‌های ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۰ در مجموع رشد اقتصادی بیش از ۱۸۰‌درصدی را تجربه کرده‌اند، درحالی که‌ این رقم برای ملل کریکت باز تنها ۶۰‌درصد بوده است.

پس در نگاه اول به نظر می‌رسد که حق با دوستان آمریکایی‌ات است.‌اما از زمان چاپ مقاله وال تاکنون، هند به عنوان یک کریکت باز معروف شاهد رشد سریعی در اقتصادش بوده است در حالی که یکی از قوی‌ترین بیسبال بازهای جهان، یعنی ژاپن، با رکودی طولانی دست به گریبان بوده. بنابراین ‌اینطور به نظر می‌رسد که اگر زمان کافی به کریکت داده شود، سرانجام نتیجه خواهد داد - کاری که همه انگلیسی‌ها ذاتا به انجام آن علاقه‌مندند.