فتح بغداد
در دسامبر سال ۱۶۳۸ میلادی سلطان مراد عثمانی بغداد را فتح کرد. براساس نظر جوزف فون هامر، تاریخدان اتریشی، ارتش عثمانی مسیر استانبول تا بغداد را ۱۹۷ روزه و با احتساب ۱۱۰ ایستگاه اتراق در راه طی کرد. سلطان مراد این بار به یاری طیار محمد (محمت) پاشا، صدراعظم خود بغداد را محاصره کرد. محاصره ۱۵ نوامبر ۱۶۳۸ آغاز شده بود. از طریق چهار دروازه اصلی می‌شد به شهر رسید؛ دروازه شمالی به نام اعظمیه یا امام اعظم (ابوحنیفه)، دروازه جنوبی با نام کارنالیک، آک و دروازه کوپرو. ناظر عثمانی، ضیاءالدین ابراهیم نوری، استحکامات شهر را به این صورت توصیف کرده است:
«بلندای دیوارهای شهر ۲۵ متر است و ۷ تا ۱۰ متر ضخامت دارد. این دیوارها با باروهای خاکی، تقویت شده‌اند تا در برابر بمباران توپخانه مقاومت کنند و خندقی گسترده و عمیق اطراف دیوارها وجود دارد.از شمال تا جنوب دیوارها، ۱۱۴ برج نگهبانی وجود دارد و ۹۴ برج دیگر هم به موازات دجله ساخته شده‌است.» فرمانده صفوی، بکتاش‌خان، استحکامات را به‌صورت گسترده (یا اساسی) تعمیر کرده بود. دو پاشا مقابل دو دروازه اول قرار گرفتند اما وزیر اعظم، طیار محمد پاشا دریافت که این دو دروازه، به‌خوبی مستحکم شده‌اند؛ بنابراین تصمیم گرفت به دروازه سوم که استحکاماتش ضعیف‌تر به‌نظر می‌رسید، حمله کند. در طول محاصره، صفویان دست به انجام حمله‌هایی زدند که ۶۰۰۰ تن در آن شرکت داشتند. این حمله‌ها، با عقب‌نشینی توام می‌شدند و آنها پس از استراحت، دوباره با ۶۰۰۰ سرباز تازه‌نفس، حمله می‌کردند. این شکل از حمله و عقب‌نشینی تلفات عثمانی‌ها را بسیار بالا برد. محاصره حدود ۵۰ روز طول کشید تا اینکه مراد بی‌تاب، وزیر اعظم را برانگیخت تا حمله‌ای همه‌جانبه ترتیب دهد. حمله با موفقیت همراه بود و شهر در ۲۵ دسامبر ۱۶۳۸ فتح شد. با این‌همه، وزیر اعظم طیار محمد پاشا؛ طی درگیری نهایی به ضرب گلوله کشته شد.
