دیپلماسی اقتصادی ایران-۳

خاطره وطن‌خواه - سومین مجموعه از گفت وگوهای دیپلماسی اقتصادی ایران با دکترعلی ماجدی و دکتر مسعود کرباسیان برگزار شد. دکتر علی ماجدی سفیر سابق ایران در ژاپن و سومین معاون اقتصادی وزارت خارجه پس از ایجاد معاونت اقتصادی در این وزارتخانه است. او اگرچه یک دیپلمات باسابقه و کارکشته است، اما اقتصاد خوانده است، آن هم اقتصادپولی. مهم‌ترین اتفاق دوران مسوولیت دکتر ماجدی به عنوان سفیر ایران در ژاپن، امضای قرارداد نفتی آزادگان بود که در دولت محمود احمدی نژاد منتفی شد. ماجدی امضای آن قرارداد را به عنوان نقطه مثبت کارنامه کاری خود می‌داند، هرچند با حسرت از دست رفتن آن را هم روایت می‌کند.

او در این گفت‌وگو که بخشی به بررسی پرونده ماموریت او در ژاپن و بخشی به بررسی دیدگاه‌هایش در حوزه دیپلماسی اقتصادی، اختصاص دارد، می‌گوید: «بسیاری از کشورها زمانی که اهداف اقتصادی را دنبال می‌کنند، حتی اگر چالش‌هایی با جهان داشته باشند، اجازه نمی‌دهند این چالش‌ها دائمی شود.» او تاکید می‌کند که: «ما کشور ضعیفی نیستیم، کشور فقیری هم نیستیم اما معتقدم در حد خودمان قدرت داریم و از این قدرت بهتر می‌توانیم بهره‌برداری کنیم. ولی واقعا باید از منبع ثروت تمام شدنی نفت عبور کنیم. باید به دنبال جایگزین بود. ثروت نفت باید تبدیل به وسیله‌ای شود که بتوان به وسیله آن با جهان کار کرد.»

دومین گفت‌وگو با دکتر مسعود کرباسیان رییس اسبق گمرک ایران است که مدیریت اقتصادی در دولت‌های جنگ، سازندگی و اصلاحات را در کارنامه خود دارد. دکتر کرباسیان چند سالی است که به طور جدی مشغول ترجمه کتاب‌هایی در حوزه جهانی شدن است و آخرین آنها «نظریه‌های جهانی شدن» نام دارد. او در این گفت‌وگو از منظر جهانی شدن به موضوع دیپلماسی اقتصادی پرداخته است. از دریچه نگاه وی «جهانی شدن» ریشه توسعه‌نیافتگی ایران است. او می‌گوید: «سیاست بستر لازم را برای همکاری اقتصادی فراهم کرده است. اگر همکاری سیاسی، نتواند منتج به رشد همکاری اقتصادی یا توسعه اقتصادی کشور شود، احتمالا در طولانی‌مدت در سطح علاقه به همکاری متوقف می‌شود. کشورهای موفق در عرصه اقتصاد، دیپلماسی موفقی را دنبال کرده‌اند که موجب شده، نقش تاثیرگذارتری نیز در صحنه جهانی پیدا کنند. این هم‌آمیختگی با اقتصاد جهانی نقش موثری در همکاری‌های منطقه‌ای، جهانی و سازمان‌های بین‌المللی یافته است.» او تردیدی برای پیوستن ایران به سازمان تجارت جهانی ندارد. برخلاف بسیاری که نگران تبعات این پیوستن هستند او می‌گوید: «ما فرصت‌های زیادی را از دست دادیم. وقتی ۹۶ درصد تجارت دنیا با مفاهیم این سازمان عمل می‌کند، نبودن ما هزینه‌های زیادی دارد.»