اولمرت به دست خودش سرنگون شد

تام مک گریگ، خبرنگار و تحلیلگر مجله تایمز در تحلیلی که روز ۲۲ سپتامبر منتشر شد دلایل پذیرش استعفای ایهود اولمرت را از سمت نخست‌وزیری اسرائیل مورد نقد و بررسی قرار داد.

گریگ از نزدیک‌ ‏شدن به زمان انتشار تحقیق کمیته وینوگراد و مشخص شدن بی‌لیاقتی و عدم توانایی وی در هدایت صحیح جنگ ۳۳ روزه لبنان به عنوان یکی از دلایل اصلی فشار بر ایهود اولمرت برای تقدیم استعفایش از سمت نخست وزیری یاد کرد؛ به خصوص که اکثرنمایندگان دو جناح پارلمان اسرائیل نیز خواستار سرعت بخشیدن به روند استعفای اولمرت شدند.

همچنین فشار افکار عمومی پس از علنی شدن فساد مالی اولمرت از سوی رسانه‌ها که به بیزاری اسرائیلی‌ها از نخست وزیرشان دامن زد و وی را مجبور کرد به کناره‌گیری از قدرت تن دهد و هفدهم سپتامبر رسما از سمت خود کناره‌گیری کند. او در نطقی که روز چهارم آگوست ایراد کرد، با ابراز تاسف از اشتباهاتی که مرتکب شد در مورد تصمیمش سخن گفت و اعلام کرد که تصمیم گرفته در انتخابات میان دوره‌ای شرکت نکند و در روند انتخابات هم دخالتی نداشته باشد. عواملی چون حضور افرادی مانند سیدحسن نصرالله دبیرکل جنبش حزب‌الله لبنان و شکست در جنگ ۳۳ روزه لبنان که پیامدی جز هزاران کشته و زخمی برای اسرائیل به دنبال نداشت سبب شد خانواده‌های اسرائیلی مصرانه خواستار استعفای اولمرت شوند، همراه با یک استراتژی پایدار به عنوان راز سقوط نخست وزیر اسرائیل، دلیل اصلی اعلام رسمی استعفای وی مطرح شد و در واقع از این موضوعات درخصوص روند نزولی سرنوشت نخست وزیر این رژیم، از زمان ریاست حزب کادیما به جای آریل شارون، تا زمان اعلام رسمی کناره‌گیری از قدرت به عنوان موثرترین علل بروز چنین اتفاقی یاد ‌شد. از سوی دیگر محافل اسرائیلی معتقدند که استراتژی مقاومت فلسطینی مهم‌ترین رکن تزلزل پایه‌های حکومت اولمرت به شمار می‌آید؛ چرا که آنها مدعی هستند اصرار مقاومت فلسطین بر استفاده از موشک‌های دست‌ساز استراتژیک علیه شهرک‌های یهودی‌نشین مجاور نوارغزه، موجب شورش داخلی علیه بی‌کفایتی کابینه نخست وزیر در تامین امنیت شهرک‌های یهودی نشین شد که از اولویت برنامه‌های کاری اسرائیل به شمار می‌آید. از آنجا که تامین امنیت، نقش تعیین‌کننده‌ای در جذب مهاجران یهودی دارد، فشار افکار عمومی برای تامین امنیت این مناطق به جایی رسید که شهرک نشینان اسرائیلی ساکن در اراضی جنوبی فلسطین، در ائتلافی آشکار با احزاب مخالف کابینه اولمرت، خواستار استعفای او به دلیل عدم توانایی دولت وی در مقابله با حملات موشکی فلسطینی‌ها شدند.

همچنین فاش شدن فساد مالی ایهود اولمرت پس از شکست در جنگ لبنان از سوی روزنامه‌نگار مشهوری به نام «یواف تیسحاکی» و عیان شدن موضوع رشوه خواری وی برای خرید خانه شخصی در بیت‌المقدس و پرونده فساد مالی موریس تالانسکی، بازرگان یهودی آمریکایی نیز موجب شد اولمرت چاره‌ دیگری جز سپردن سکان قدرت به دست فرد دیگری که آرای انتخاباتی سرنوشت آن را مشخص می‌کرد، نداشته باشد. اولمرت از تالانسکی پیشتر وجهی را دریافت کرده بود؛ بخشی از این پول صرف خرید اقلام گران قیمت شخصی برای وی شد و او هرگز پول‌هایی را که به عنوان قرض به اولمرت داده بود، وصول نکرد. البته اولمرت مدعی است که این پول‌ها به طور قانونی، صرف تامین هزینه مبارزات انتخاباتی او شده است. تیسحاکی همچنین فاش کرد اولمرت زمانی که شهردار بیت‌المقدس و وزیر دارایی اسرائیل بود صورت حساب‌های جداگانه‌ای برای شماری از سازمان‌های متفاوت یهودی می‌فرستاد که این موضوع نیز به شدت بر اعتبار اجتماعی و سیاسی وی خدشه وارد کرد.

ایهود اولمرت که پس از سکته مغزی آریل شارون و به اغماء رفتن وی همه اختیارهای نخست‌وزیر را بر عهده گرفت و از آوریل سال ۲۰۰۶ رسما نخست‌وزیر اسرائیل شد، اقدام به انجام چند عملیات نظامی علیه مردم فلسطین و لبنان کرد که مهم‌ترین آن، حمله این رژیم در ۲۸ ژوئن به نوار غزه بود و در پی آن نیروهای مقاومت فلسطین دو نظامی اسرائیلی را کشتند و «شالیت» نظامی دیگری را به اسارت گرفتند و پس از آن نیز اسرائیلی‌ها به لبنان حمله کردند که همین سبب سقوط اولمرت شد. پس از جنگ لبنان کمیته وینوگراد با انتشار گزارشی اولمرت نخست‌وزیر، عمیر پرتس وزیر دفاع و دان حالوتس رییس ستاد مشترک ارتش را مسوول اصلی شکست در این جنگ معرفی کرد و زمینه را برای کناره‌گیری اولمرت و پرتس فراهم آورد. اگرچه بسیاری از تحلیل‌گران فساد مالی و رشوه خواری اولمرت را دلیل اصلی کناره گیری وی می‌دادند.