روزنامه‌نگاری که عضو پارلمان شد

جان داگلاس گرنت (John Douglas Grant) (تولد: ۱۶ اکتبر ۱۹۳۲- وفات: ۳ اکتبر ۲۰۰۰) از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۳ از اعضای پارلمان انگلیس و عضو حزب گارگر بود تا اینکه در سال ۱۹۸۱ این حزب را ترک کرد تا به حزب سوشال دموکرات نو (SDP) بپیوندد. وی از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۴ نماینده ایسلینگتون شرقی و از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۸۳ نماینده ایسلینگتون مرکزی بود.گرنت در فیسبری پارک در شمال لندن متولد شد. وی پیش از آغاز به کار به عنوان روزنامه‌نگار به مدرسه استیشنرز کمپانی در هورنسی رفت. او پیش از اینکه در سال ۱۹۵۵ پست ایمنی در دیلی اکسپرس، جایی که در آنجا اتحادیه‌های اصناف را زیر پوشش قرار می‌داد، به دست آورد و سپس کارش به سر خبرنگاری صنایع ارتقا یابد، برای چند روزنامه محلی کار می‌کرد.گرنت کار روزنامه‌نگاری را با تمایلش به سیاست در هم آمیخت و نامزد حزب کارگر به جای کرسی محافظه کار که بکنهام اشغال کرده بود و در انتخابات عمومی‌سال ۱۹۶۶ آن را از دست داد، شد. با این حال برای انتخابات عمومی ‌سال ۱۹۷۰ گرنت تلاش کرد تا کرسی ایمن ایسلینگتون ایست را در حزب کارگر به دست آورد و به راحتی برای عضویت در پارلمان انتخاب شد. گرنت به زودی به عنوان یک فرد طرفدار حکومت پارلمانی فاضل که در امور مربوط به اتحادیه اصناف که آنها را زیر پوشش داشت و در طول سال‌ها به عنوان خبرنگار صنعتی و روابط شخصی نزدیکش با رهبران اتحادیه اصناف کسب کرده بود، شهرت یافت. گرنت در زمان دولت ویلسون دوم و کالاهان به عنوان وزیر خدمت کرد. پس از مدت کوتاهی تصدی به عنوان وزیر سازمان خدمات شهری وی ترفیع گرفت و در سازمان توسعه برون مرزی به عنوان وزیر امور خارجه زیر نظر پارلمان خدمت کرد. در سال ۱۹۷۶ گرنت در اداره اشتغال شروع به کار کرد. وی در آنجا بسیار متفاوت عمل کرد و به دلیل تلاش‌هایش برای کمک به افراد از کار افتاده و ناتوان مورد تحسین قرار گرفت.اگر چه گرنت از جمله ۱۴ عضو پارلمان نبود که از ابتدا بهSDP پیوستند، اما هر چه بیشتر زمان می‌گذشت از حزب کارگر ناراضی تر می‌شد. به علاوه گرنت در حوزه انتخابی حزب کارگر در ایسلینگتون که در گیر نزاع بین حزب کارگر وفادار به حکومت و چپ گرایان افراطی، در حزب محلی شده بود، مورد آزار قرار گرفت. گرنت پس از درنگی طولانی مدت به خاطر وفاداری به اتحادیه اش یعنی اتحادیه صنفی الکتریکی سرانجام حزب کارگر را در اواخر سال ۱۹۸۱ ترک کرد.

گرنت به SDP پیوست و بلافاصله درگیر کشمکش‌های درون حزبی بر سر لایحه تبیت شد. اکثریت اعضای SDP که عضو پارلمان بودند اعتقاد داشتند که حزب باید به لایحه تبیت رای مثبت دهد تا بر فاصله خود از حزب کارگر و کنگره اتحادیه اصناف تاکید کند و سپس اصلاحات خود را ارائه دهد. گرنت و چند نفر دیگر که تازه بهSDP پیوسته بودند با این لایحه مخالفت کردند، زیرا فکر می‌کردند به روابط صنعتی لطمه می‌زند و جذابیت حزب را در نظر اعضای اتحادیه اصناف کم می‌کند. گرنت هنگام فراخوان اعضای حزب در پارلمان از رای دادن امتناع کرد و چهار نفر دیگر از اعضای پارلمان را نیز با خود همراه کرد. هر چند که این مساله تاثیر زیادی بر روابط حسنه گرنت با دیگر اعضای حزب نداشت، اما به درک عمومی‌نسبت به وحدت SDP آسیب زد.پس از ایجاد تغییرات مرزی که در آن سه حوزه انتخابی ایسلینگتون به دو حوزه تبدیل شدند نزاع دیگری درون حزب سرگرفت، زیرا که هر سه عضو پارلمان ایسلینگتون به SDP پیوسته بودند. کرسی ایسلینگتون مرکزی که متعلق به گرنت بود از بین رفت و او برای کرسی جدید ایسلینگتون شمالی کاندید شد و با مایکل ا‌هالوران به رقابت پرداخت. اما ا‌هالوران SDP را ترک کرد و پس از ناتوانی در پیوستن دوباره به حزب کارگر، به عنوان یک طرفدار حزب کارگر مستقل در مقابل گرنت ایستاد. این امر آرای بالقوه را که گرنت می‌توانست کسب کند نصف کرد و مانع شد که وی خود را به عنوان یک انتخاب ماهرانه با دوام برای رای‌دهندگان محافظه‌کار که نمی‌خواستند کاندیدای چپ گرای افراطی حزب کارگر جرمی ‌کوربین به پارلمان راه یابد، معرفی کند. طی مذاکرات ادغام SDP و حزب لیبرال، گرنت پیش از استعفا به دلیل ناامیدی از لیبرال‌ها که فکر می‌کرد آمادگی تغییر سیاست اعتراضی خود به قدرت را ندارند، در تیم مذاکره‌کننده SDP بود. پس از اینکه تشخیص داده شد که گرنت سرطان پروستات دارد وی یک مبارز سرسخت تحقیقات سرطان شد. تنها ظرف یک هفته از اطلاعیه بلر، گرنت بر اثر سرطان پروستات در سال ۲۰۰۰ در سن ۶۷ سالگی فوت کرد.