اصلاح دموکراسی آمریکایی

نویسنده: میکا ال.صیفری

مترجم: مجید اعزازی

پیروزی ضعیف اوباما در انتخابات ریاست‌جمهوری که با کمک‌های مالی بیش از ۴ میلیون نفر اهداکننده خرد شکل گرفت،انسان را برای بحث درباره اینکه واقعا پول‌های بزرگ نمی‌توانند موجب پیروزی در انتخابات بشوند برمی‌انگیزد. با این حال، این موضوع در دموکراسی آمریکا صادق نیست. بخش کوچکی از جمعیت آمریکا که حزب یا گروه خاصی را نمایندگی نمی‌کنند، حجم زیادی از سرمایه‌گذاری در رقابت‌های انتخاباتی را انجام می‌دهد. در عین حال، با وجود لفاظی‌های تازه درباره دولت باز، وضعیت بیشتر کارهایی که واشنگتن با دلارهای مالیات‌دهندگان انجام داده است، هنوز در ابهام قرار دارند.

در نتیجه، تمام گفت‌و‌گوهای ملی درباره موضوع‌های مختلف از علایق شهروندان آمریکایی بسیار دور می‌شود، نتایج نیز به طور مشابهی تحریف می‌شوند. فرضا، اگر از آمریکایی‌ها درباره اقتصاد بپرسید، نتایج نظرسنجی نشان خواهد داد که آنها خواهان یک افزایش حداقلی در دستمزدها هستند؛ اما اگر از سیاستمداران سوال‌ کنید، آنها بیشتر روی علایق سرمایه‌گذاران تمرکز می‌کنند؛ کسانی که تمایل دارند نرخ مالیات بر سود سرمایه پایین نگه داشته شود.

اوباما فرصت منحصر به فردی برای تغییر این معادله دارد. او با استفاده از یک سازمان مبارزاتی عظیم به کرسی ریاست‌جمهوری رسید که حدود ۲/۲ میلیون نفر داوطلب را دور هم جمع کرد و با بیش از ۱۵۰ میلیون نفر رای‌دهنده تماس تلفنی گرفت. از این‌رو، اوباما می‌تواند از دومین دوره ریاست‌جمهوری خود برای پیشبرد تغییرات اساسی در فرآیند سیاسی با هدف کسب اطمینان تمام آمریکایی‌ها - نه فقط آمریکایی‌های ثروتمند- استفاده کند؛ کسانی که می‌توانند به طور کامل‌تر و متعادل‌تر در امور مربوط به دولت او مشارکت کنند.

اوباما می‌تواند این موضوع‌ها را بدون منتظر ماندن برای وضع قانون از سوی کنگره رهبری کند. او می‌تواند با صدور یک دستور اجرایی طرف‌های قرارداد با دولت را به افشای هزینه‌های سیاسی خود متعهد کند؛ همان طور که انتظار می‌رفت او چنین کاری را در سال ۲۰۱۱ انجام دهد. او می‌تواند منصوبان خود را به افشای ارتباطاتشان با لابی‌کنندگان مجبور کند.

برای احیای دستور کار دولت ِبازِ رو به زوال خود، او می‌تواند نهادهای فدرال را مکلف کند تا تمام داده‌هایی را که جمع‌آوری می‌کنند- خواه به طور عمومی منتشر می‌شوند، خواه منتشر نمی‌شوند- فهرست وار ارائه کنند. سپس او می‌تواند حکم صادر کند که هر داده‌ای که عمومی می‌شود، به صورت آنلاین نیز عرضه شود؛ بنابراین این داده‌های بیشتر در دسترس همه قرار خواهند گرفت و دیگر در دسترس داخلی‌ها و کسانی که ارتباطات خوبی دارند، نخواهد بود.

اوباما همچنین می‌توانست در جریان سخنرانی شب پیروزی خود، اصلاح سیستم ورشکسته رای‌گیری این کشور را آغاز کند. ثبت‌نام رای‌دهندگان در سن ۱۸ سالگی باید به صورت خودکار انجام شود. روز رای‌گیری باید به روز آخر هفته تغییر یابد تا برای کارگران و کارمندان شرکت در رای‌گیری تسهیل شود. همچنین مکان‌های رای‌گیری باید از نظر استانداردهای ملی یک شکل باشند.

اوباما باید فشار زیادی را برای تغییر در کاپیتال هیل(کنگره) وارد کند. در حال حاضر، او قوی‌ترین سازمان سیاسی در ایالات متحده را دارد؛ در حالی که کارکنان کمپین انتخاباتی‌اش اغلب شیکاگو را ترک کرده‌اند، نرم‌افزار و سخت‌افزار لازم برای بسیج توده‌ها، سالم هستند. اوباما می‌تواند به ترکیب دور بعدی کنگره شکل دهد و از این توان هم برای اعطای پاداش به متصدیانی که از تغییر واقعی پشتیبانی می‌کنند و هم برای بازگرداندن رقبا در انتخابات میان دوره‌ای سال ۲۰۱۴ استفاده کند.قانون انتخابات عادلانه که ۱۱۸ حامی در کنگره دارد، به طور اساسی یک سیستم داوطلبانه عمومی برای تامین مالی تبلیغات کاندیداهای کنگره بنیان می‌نهد. قانون افشا (دموکراسی با شفافیت هزینه‌های انتخابات تقویت می‌شود) اطمینان خواهد داد که هدایای بیش از ۱۰ هزار دلار که توسط اتحادیه‌های کارگری و شرکت‌ها به منظور تاثیرگذاری بر انتخابات صورت می‌گیرد، گزارش می‌شوند.

قانون افزایش افشای لابی‌گرها، لابی‌گرها را به افشای آن دسته از مقامات رسمی یا اعضای کنگره که در حال لابی کردن هستند، متعهد کرده و سرعت افشا را افزایش می‌دهد و روزنه‌هایی را که اجازه می‌دهند برخی از قوی‌ترین بازیگران واشنگتن از افشا اجتناب کنند، می‌بندد. قانون شفافیت و پاسخگویی دیجیتال گزارش‌دهی عمومی یکنواختی را از هزینه‌های دولت ایجاد کرده و امکان می‌دهد رهگیری محل‌هایی که دلارهای مالیاتی هزینه می‌شوند، بسیار بهتر شوند. همه این موارد، همانند یک زلزله به واشنگتن آسیب خواهد رساند؛ اما همه آنها مورد نیاز هستند.