پیمان صلح صد ساله ایران و روم

انوشیروان کیهانی زاده- در آوریل سال 422 میلادی ، میان ایران و روم ــ دو ابر قدرت وقت ــ یک پیمان صلح صد ساله امضا شد. این پیمان در پی یک جنگ دو ساله میان دو کشور به امضا رسید.

این جنگ را ارتش ایران به فرماندهی ژنرال «مهر نرسی» مازندرانی برنده شده بود و پیشنهاد صلح از سوی رومی‌ها داده شده بود تا پیشروی ژنرال ایرانی متوقف شود. این پیمان صد ساله تنها دو سال و سه ماه عمر کرد و رومی‌ها در تابستان سال ۴۲۴ که ایران را در مرزهای شمال شرقی (حوالی بدخشان) درگیر طوایف آن سوی کوه‌های پامیر دیدند بار دیگر در سوریه نیرو پیاده کردند و جنگ از سر گرفته شد.
زادروز بنیانگذار اعلامیه «چوچه»!
«کیم ایل سونگ» نخستین رهبر جمهوری دموکراتیک خلق کره (کره شمالی) ۱۵ آوریل ۱۹۱۲ به دنیا آمد، ۸۲ سال عمر کرد و ۴۷ سال رهبری آن سرزمین را برعهده داشت.
اعلامیه معروف چوچه Chuche از او است که از سال ۱۹۵۵ رعایت می‌شود. طبق این اعلامیه، کره‌ای‌ها باید از هویت ملی خود دفاع کنند، غرور ملی خود را از دست ندهند و تنها به خود متکی باشند [خود کفا شوند].
با اینکه چین و روسیه به کره شمالی کمک بسیار کرده‌اند، کیم در اعلامیه چوچه به مردم کره توصیه کرده است که متوجه باشند کاری نکنند که این دو دولت دوست برای تغییر سیاست‌های ملی کره (شمالی) اعمال نفوذ کنند. او تاکید بر مبارزه بی امان با امپریالیسم، زورگویی و استثمار کرده است. کیم ایل سونگ که هشتم ژوئیه ۱۹۹۴ درگذشت تا آخرین لحظه حیات از فکر تامین وحدت شبه جزیره کره که فاتحان جنگ جهانی دوم آن را دو قسمت کرده‌اند خارج نشده بود.
کیم ایل سونگ که یک کشاورز زاده بود در جوانی با خانواده اش به منچوری (شمال شرقی چین) رفته بود. بعدا در آنجا یک دسته پارتیزان مسلح برای جنگ چریکی با ژاپنی‌ها تشکیل داده بود که بر اثر فشار نیروهای ژاپنی در سال ۱۹۴۱ مجبور به عقب‌نشینی به شوروی شده و در آنجا به ارتش سرخ پیوسته و سرگرد شده بود.

وی در سال ۱۹۴۵ با ارتش سرخ وارد کره شد و اندک زمانی پس از تقسیم موقت شبه جزیره کره به تصمیم و طبق سازش فاتحان جنگ، نخست وزیر بخش شمالی شد و در سال ۱۹۵۰ موفق شد استالین را موافق نقشه حمله نظامی به قسمت جنوبی کره کند که این حمله ۲۵ ژوئن ۱۹۵۰ آغاز شد که نتیجه اش مداخله سازمان ملل و ادامه تقسیم کره به دو کشور بوده است.
برنامه تسلیحات اتمی و موشکی کره از کیم ایل سونگ است که معتقد بود اگر یک کشور بخواهد زنده و پایدار بماند باید بتواند به تنهایی از خود دفاع کند و اگر از لحاظ دفاعی نیرومند باشد دیگران در صدد حمله نظامی به آن بر نخواهند آمد؛ زیرا گمان خواهند کرد برایشان گران تمام می‌شود.


لغو عهد نامه ۱۹۰۷ از سوی شوروی
گروه تاریخ اقتصاد- پس از انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ لئون تروتسکی، کمیسر امور ملی اتحاد جماهیر شوروی، نامه‌ای به کاردار سفارت ایران در پطروگراد نوشت که متن آن به شرح زیر است:
نظر به اینکه ملت ایران از وضع آتیه عهدنامه ۱۹۰۷ منعقده بین روس و انگلیس مردد است، مراتب ذیل را به استحضار خاطر شریف می‌رساند:
موافق نص صریح اصول سیاست بین‌المللی که در کنگره ثانی کمیسرهای ممالک روسیه در ۲۶ اکتبر ۱۹۱۷ مقرر شده است، شورای کمیسرهای ملت روس اعلام می‌دارند که معاهده فوق‌الذکر نظر به اینکه علیه آزادی و استقلال ملت ایران بین روس و انگلیس بسته شده به کلی ملغی و تمام معاهدات سابق و لاحق آن نیز که هر جا حیات ملت و آزادی و استقلال ایران را محدود کند، از درجه اعتبار ساقط خواهد بود. درخصوص تعدیات دستجاتی از قشون روس که هنوز خاک ایران را تخلیه نکرده‌اند، باید خاطر نشان شود که این ترتیبات برخلاف اراده و میل ما صورت گرفته و ناشی از جهالت قسمتی از سربازان و سوءنیت ضدانقلابی فرماندهان ایشان است. شورای کمیسرهای روسیه آنچه در حیز قدرت دارد به استخلاص ایران از مامورین تزار و سرمایه‌داران امپراتوری خود که هم دشمن ملت ایران و هم خصم روسیه هستند، مبذول داشته.

تمام اتباع روس را که مرتکب اعمال تجاوزکارانه نامشروع نسبت به ملت ایران شده‌اند، مجدانه موافق قوانین انقلابی تنبیه خواهد کرد و در زمینه روابط بین‌الملل تا درجه امکان جدیت خواهد کرد که به تخلیه کامل قشون عثمانی و انگلیس از ایران موفقیت حاصل کند. صمیمانه امیدوارم موقع آن نزدیک شده باشد که ملل دنیا حکومت‌های خود را به جلوگیری از تجاوزات نسبت به ملت ایران وادار و موانع توسعه قوی و ترقی آزادانه مملکت مزبور را مرتفع نمایند. به هر حال شورای کمیسرهای ملت روس، فقط روابطی را با ایران معتبر می‌داند که مبنی بر تعهدات، رضایت طرفین و احترامات بین دو دولت باشد.
منبع: نشریه تاریخ معاصر ایران، بهمن ماه ۱۳۷۲