هنر ماندن<br>
<p> علی شمیرانی روزنامه‌نگار بخش آی تی </p> <p> علی شمیرانی از روزنامه نگاران نسل اول حوزه فناوری و اطلاعات است. شمیرانی در حال حاضر در کنار فعالیت های خبری بصورت آنلاین سردبیر ماهنامه تخصصی در حوزه ارتباطات است. ۱ سال‌هاست با همکاران مطبوعاتی این بحث را داشته‌ام که به تعطیلی کشاندن یک رسانه و بیکاری چندین نفر هنر نیست. چه بسا کم نبودند روزنامه‌هایی که به دلیل مشکلاتی گاه حتی خودزنی کرده‌اند. از این‌رو همه می‌دانیم که در ایران با خطوط قرمزی که در کار رسانه‌ای هست می‌توان حتی در شماره نخست یک روزنامه کاری کرد که تا قبل از ظهر انتشار، خبر توقیف و جمع‌آوری روزنامه را به دستتان بدهند. </p>
علی شمیرانی روزنامه‌نگار بخش آی تی
علی شمیرانی از روزنامه نگاران نسل اول حوزه فناوری و اطلاعات است.شمیرانی در حال حاضر در کنار فعالیت های خبری بصورت آنلاین سردبیر ماهنامه تخصصی در حوزه ارتباطات است. ۱ سال‌هاست با همکاران مطبوعاتی این بحث را داشته‌ام که به تعطیلی کشاندن یک رسانه و بیکاری چندین نفر هنر نیست. چه بسا کم نبودند روزنامه‌هایی که به دلیل مشکلاتی گاه حتی خودزنی کرده‌اند. از این‌رو همه می‌دانیم که در ایران با خطوط قرمزی که در کار رسانه‌ای هست می‌توان حتی در شماره نخست یک روزنامه کاری کرد که تا قبل از ظهر انتشار، خبر توقیف و جمع‌آوری روزنامه را به دستتان بدهند. پس روشن است که به باد دادن یک روزنامه هنر و البته شجاعت نیست!
۲ سال‌هاست با همکاران مطبوعاتی این بحث را داشته‌ام روزنامه‌داری و روزنامه‌گردانی هنر نیست! اینکه شد خلاف نظر قبلی. بی‌تعارف چند روزنامه لاغر اندام را می‌شناسیم که با تیراژ بگذریم، روی کیوسک‌ها می‌روند و اتفاقا چندتا چندتا هم اگر نباشند، با عرض پوزش ، خبرش جایی درز نکند کسی حتی متوجه توقف انتشار آنها هم نمی‌شود! آری با این شرایط کاغذ و قیمت‌ها و تمام چیزهایی که چشم و گوشمان از آنها پر است، می‌شود ماند، اما چه ماندنی. لذا انتشار نسخه‌ای کاغذی از خبرگزاری‌ها و سایت‌ها با چند نفر نیرو هم هنر نیست.
۳ سال‌هاست با همکاران مطبوعاتی این بحث را داشته‌ام که روزنامه و روزنامه‌داری در ایران ما، مثل خیلی چیزهای دیگر در ایران ما، بی‌نظیر است و مشابه خارجی ندارد. اینکه با وجود خطوط قرمز، وضع کاغذ و غیره‌هایی که همه می‌دانیم، سرانه پایین مطالعه در کشور، توجه ناکافی صاحبان مشاغل و صنایع به روزنامه‌ها، عدم وابستگی به لوله‌های نفت، رقبای ریز و درشت و... به سرنوشت گروه اول رسانه‌ها دچار نشده و بمانی و البته به سرنوشت گروه دوم رسانه‌ها هم دچار نشده و لاغر نمانی و صد البته ذات و رسالت مطبوعاتی‌خود را هم از دست ندهی، «این هنر است.»
۴ و سرانجام سال‌هاست که وقتی با همکاران مطبوعاتی‌ام حرف از مسائل و مشکلات و نمی‌شودها، می‌شود، روزنامه دنیای اقتصاد را مثال می‌زنم که در همین مملکت و با همه تنگناهایی که بی‌شک برای همه هست، آمد، ماند و بالغ شد. گفتنی زیاد است، اما چکیده وضع موجود دنیای اقتصاد ریشه در ثبات مدیریت، ثبات کارکنان کارآمد، برنامه‌ریزی، تعامل سازنده و نگاه منصفانه به مسائل کشور دارد. اگرچه روزنامه دنیای اقتصاد هم کاستی‌های خاص خود را دارد، اما به روزنامه‌ای که در ایران ما، تولد ۱۰ سالگی خود را جشن می‌گیرد و به دست‌هایی که دنیای اقتصاد را آفریدند باید خسته نباشید، آفرین و تبریک گفت.
