* حق ترانسفرهای بعدی: حداکثر پولی که  باشگاه‌های ایرانی از ترانسفر بازیکنان به دست می‌آورند، پول رضایت‌نامه آنها است. در این میان آنچه غالبا نادیده گرفته می‌شود، حق ترانسفرهای بعدی است. در اروپا وقتی یک بازیکن جوان به فروش می‎‌رسد، باشگاه مبدأ او طوری قرارداد می‌بندد که حتما در انتقال‌های سودآفرین بعدی هم شریک شود، اما در ایران فقط مبلغ لازم برای صدور رضایت‌نامه دریافت می‌شود. به‌عنوان مثال الان باشگاه پرسپولیس باید در مبلغ انتقال مهدی طارمی از ریوآوه به پورتو سهیم می‌شد، اما این اتفاق رخ نداده است. همین‌طور داماش گیلان در صورت تصاحب بخشی از مبلغ ۱۷ میلیون پوندی انتقال علیرضا جهانبخش به برایتون، می‌توانست تمامی مشکلات اقتصادی‌اش را حل کند.‌ اخیرا رسانه‌های ترکیه از انتقال الهیار صیادمنش از فنرباغچه به تیمی در اوکراین در ازای سه‌ونیم میلیون یورو خبر داده‌اند. اگر قرارداد فروش صیادمنش به فنرباغچه «حرفه‌ای» تنظیم شده باشد، الان استقلال هم باید در بخشی از این پول سهیم باشد. جالب است بدانید بعد از انتقال پیانیچ به بارسلونا، چهار تیم قبلی او از این جابه‌جایی سود بردند!

* محدودسازی برند: در ایران باشگاه‌ها برای برند خود احترام قائل نیستند یا اینکه از نظر حقوقی قدرت صیانت از آن را ندارند. به‌عنوان مثال هر کسی در هر کسب و کاری می‌تواند از نام پرسپولیس و استقلال سود ببرد؛ بی‌آنکه این دو باشگاه ذی‌نفع شوند. برای فصل آینده در لیگ دسته یک دو تیم با اسم «استقلال» خواهیم داشت و حتی در فصول گذشته شاهد استفاده همزمان سه تیم لیگ برتری از این نام بودیم؛ اما باشگاه تهرانی واکنشی به این موضوع نشان نمی‌دهد. این درحالی است که باشگاه‌ها باید با متقاضیان استفاده از برند آنها قرارداد ببندند و درآمد داشته باشند؛ چه طرف قرارداد یک رستوران باشد، چه سایت و نشریه یا حتی تیم فوتبال.

* فروش محصولات: متاسفانه به دلیل کپی‌برداری آزادانه تولیدکنندگان پوشاک از طرح لباس تیم‌های فوتبال ایران، این منفذ مهم درآمدی هم به روی باشگاه‌ها بسته است. در اروپا بسیاری از مواقع بخشی از پول صرف‌شده بابت خرید یک بازیکن، بلافاصله با فروش گسترده پیراهن جدید به نام او جبران می‌شود. به‌عنوان مثال باشگاه یوونتوس بعد از جذب کریستیانو رونالدو، ظرف ۲۴ ساعت ۵۲۰ هزار پیراهن به نام او فروخت. از این محل درآمدی ۶۷ میلیون یورویی به‌دست آمد که ۱۰ درصد آن سود خالص تیم ایتالیایی بود. اینکه باشگاه‌ها هر سال لباس اول، دوم و حتی سوم‌شان را تغییر می‌دهند و در طول فصل از تمام آنها استفاده می‌کنند، به خاطر ترغیب هواداران به خرید لباس جدید است. در ایران اما یک ریال هم بابت این داستان‌ها دست باشگاه‌ها را نمی‌گیرد. اینجا پیش از اینکه باشگاه در مورد طراحی لباس فصل بعد تصمیم بگیرد، فروش گسترده آن در میدان منیریه تهران آغاز شده است!

 

این مطلب برایم مفید است
10 نفر این پست را پسندیده اند