داستانی که قهرمان ندارد

 عظیم اردستانی، کارگردان این نمایش، درباره فضای روایی اثر، شخصیت‌پردازی و بهره‌گیری از عروسک‌ها در این نمایش به ارائه نکاتی پرداخت. اردستانی گفت: «ماه خواهر من است» روایتی واقع‌گرایانه از یک زندگی است؛ قصه‌ای که قهرمان ندارد، اما به‌نوعی مبارزه‌ای در تنهایی و با تنهایی است. شاید همین تنهایی انسان‌هاست که آنها را برای همنوعانشان جذاب می‌کند؛ تنهایی‌ای که یگانه است و به واسطه همین یگانگی، جاذبه دارد.

 او افزود: زن در این نمایش به پوچی نرسیده است؛ چراکه قصد دارد عروسکی بسازد که زندگی‌اش را به پایان برساند. او همچنان امیدوار است و همین امید است که در نهایت نجات‌بخش خواهد بود؛ امیدی که به تعبیری همان عشق است.

 این کارگردان درباره شخصیت‌پردازی زن و جایگاه عروسک سلطان در نمایش توضیح داد: شخصیت زن در نمایش «ماه خواهر من است» با ساختن عروسکی به نام سلطان، در پی نجات خویش است. در نگاه نخست، با سلطانی مواجه هستیم که فرمانرواست و هرچه بخواهد همان خواهد شد؛ شخصیتی قدرتمند که حکم می‌راند. در واقع، او سلطان هزار و یک شب است.اما در نگاه دوم، سلطان هزار و یک شب در تقابل با کسی قرار می‌گیرد که شهرزاد هزار و یک شب نیست. به این ترتیب، قصه‌ای جدید با پیش‌فرضی برگرفته از داستان هزار و یک شب در ذهن و نگاه مخاطب شکل می‌گیرد و جان پیدا می‌کند.

 این کارگردان درباره کارکرد عروسک‌ها و نسبت آنها با زندگی شخصیت اصلی اثر نیز گفت: عروسک‌ها هرکدام نماد یا موجودیتی از قصه‌های زندگی زن هستند. برخی از آنها محترمند؛ مانند پدر، بچه و حتی عشق سال‌های دور زن و در مقابل، برخی دیگر منفور هستند؛ مانند عشقی که برای زن حاصل نشد، او را تنها گذاشت و رفت.

 او تاکید کرد: هر یک از این عروسک‌ها بخشی مهم از زندگی زن را شکل می‌دهند و در واقع، بازتابی از تجربه‌ها، خاطرات و روابطی هستند که در مسیر زندگی او وجود داشته‌اند. بدون شک، شکل‌گیری و پرداخت ایده اولیه و همچنین فرم اجرایی نمایش، حاصل دانش و تجربه استادانی است که در کنار من با تمام وجود ایستادند و این امکان را فراهم کردند تا از توانایی، تجربه و دانش آنها نهایت استفاده را ببرم. دکتر امینی و همچنین خانم دکتر طباطبایی نقش بسزایی در اجرا و متن این اثر داشتند.