دنیای اقتصاد: بحران ارز در ایران بیش از آنکه ناشی از تحریمها باشد، ریشهای داخلی و ساختاری دارد. پس از شوک ارزی سال ۱۳۹۷، سیاستگذار بهجای اصلاح ساختار ارزی، به کنترلهای دستوری روی آورد و الزام بازگشت ارز صادراتی را اعمال کرد.
در پیچیدهترین بازی اقتصاد جهانی، ایران با معمایی سخت روبهروست؛ از یکسو، از مواهب ژئوپلیتیک، ذخایر استراتژیک و ظرفیتهای منطقهای بینظیری برخوردار است و از سوی دیگر، در جذب پایدار شرکای اقتصادی، توسعه روابط تجاری و تثبیت جایگاه در زنجیرههای ارزش جهانی، با چالشهای مکرر مواجه است. در تحلیلهای متداول، اغلب تقصیر به گردن عوامل بیرونی میافتد. اما شاید باید نگاه را به درون دوخت؛ به کانونی که تعیینکننده اعتبار ایران در عرصه بینالملل است و آن کیفیت حکمرانی اقتصادی است. بر اساس چارچوب نظری تعهد معتبر در اقتصاد سیاسی، ریشه بسیاری از دشواریهای تعاملات اقتصادی ایران را باید در ناتوانی در ایجاد محیطی قابل پیشبینی، قاعدهمند و قابل اتکا جستوجو کرد.