روند اعطای وام توسط چین به کشورهای در حال توسعه طی سال های اخیر شدت یافته است در این بین اما گزارش نکردن منظم وام های چینی یک مشکل "بدهی پنهان" ایجاد کرده است به این معنا که کشورهای بدهکار و نهادهای بین المللی به طور یکسان تصویری ناقص از میزان بدهی کشورهای جهان به چین دارند.

براساس داده هایی که تاکنون به دست آمده اما در مجموع دولت چین و شرکت های تابعه آن حدود 1.5 تریلیون دلار وام مستقیم و اعتبارات تجاری به بیش از 150 کشور در سراسر جهان اعطا کرده اند؛ این امر چین را به بزرگترین بستانکار رسمی جهان تبدیل کرده است و این کشور در این مدت توانسته است از وام دهندگان رسمی مانند بانک جهانی، صندوق بین المللی پول و یا سازمان همکاری و توسعه اقتصادی پیشی بگیرد.

با وجود رونق وام دهی چین به کشورهای خارجی اما این کشور هیچ اطلاعات رسمی از تعداد و رقم وام های اعطایی خود منتشر نمی کند و این اطلاعات به صورت خیلی محدود از کشورهای وام گیرنده و یا بنگاه های غیررسمی به بیرون درز پیدا می کند؛ براساس این اطلاعات از سال های 1949 تاکنون چین نزدیک به 3 هزار وام به کشورهای وام گیرنده اعطا کرده است و کشورهای جیبوتی، تونگا، مالدیو، جمهوری کنگو، قرقیزستان، کامبوج، نیجر، لائوس، زامبیا، ساموآ، وانواتو و مغولستان در صدر کشورهای وام گیرنده از چین هستند.

بررسی های صورت گرفته حاکی از آن است که نرخ بهره وام های اعطایی توسط این کشور نزدیک به نرخ بهره در بازارهای سرمایه خصوصی است، این در حالی است که سایر نهادهای رسمی مانند بانک جهانی، معمولاً با نرخ بهره تسهیلاتی، زیر بازار و با سررسیدهای طولانی تر وام اعطا می کنند.

بدهی های کشورهای وام گیرنده از چین هر لحظه در حال افزایش است به طوری که طبق براوردهای صورت گرفته بدهی 50 کشور اصلی وام گیرنده از چین از سال 2005 تاکنون از 1 درصد تولید ناخالص داخلی کشور به 15 درصد رسیده است و ده ها از این کشورها حداقل 20 درصد تولید ناخالص داخلی اسمی خود را به چین بدهکار هستند.

این مطلب برایم مفید است
36 نفر این پست را پسندیده اند