تولید ۵۰ گرم پلوتونیوم ۲۳۸ که به اندازه یک توپ گلف است، برای نخستین بار پس از متوقف شدن تولید نیروگاه ساوانا ریور در اواخر دهه ۱۹۸۰ در آمریکا انجام شده است.

به گزارش ایسنا سیستم‌های نیروی رادیوایزوتوپی، گرمای حاصل از تجزیه رادیواکتیو طبیعی ایزوتوپ پلوتونیوم ۲۳۸ را به برق تبدیل می‌کنند.

جان گرونسفلد، معاون برنامه ماموریت علمی ناسا اظهار کرد: این دستاورد چشمگیر نشانگر یک رنسانس جدید در اکتشاف منظومه شمسی است. سیستم‌های نیروی رادیوایزوتوپی یک ابزار حیاتی در تامین نیروی نسل آینده مدارگردهای سیاره‌ای، فرودگرها و کاوشگرها برای آشکارسازی اسرار جهان هستند.

موفقیت مهندسان و متخصصان آزمایشگاه ملی اوک ریج وزارت انرژی آمریکا در تنسی، دو سال پس از آغاز به کار رسمی این پروژه با حمایت مالی ناسا بدست آمد و پس از سال‌ها تحقیق و آزمایش محقق شده است.

این نمایش گامهای مهم در تولید سوخت تضمین خواهد کرد که این فناوری حیاتی نیروی فضایی برای ارائه برق و حرارت مورد نیاز برای ماموریت‌های اکتشافی آینده منظومه شمسی در دهه حاضر و فراتر از آن در دسترس خواهد بود.

پلوتونیوم ۲۳۸ سوختی است که کاوشگر کنجکاوی ناسا را در مریخ به جلو می‌راند. همچنین فضاپیمای نیوهورایزنز با کمک آن به سیاره کوتوله پلوتو و فراتر از آن سفر کرده و کاوشگر وویجر با این نیرو پس از ۳۸ سال از آغاز سفرش در اعماق حرکت می‌کند.

سال گذشته ناسا اعلام کرد که میزان پلوتونیوم ۲۳۸ باقی مانده تنها برای ساخت سه باتری دیگر برای ماموریت‌های فضایی کافی بوده و باید میزان بیشتری تولید شود.

پلوتونیوم ۲۳۸ با نوع پلوتونیوم مورد نیاز برای استفاده از سلاحهای هسته‌ای و نیروگاههای برق متفاوت است. این نوع پلوتونیوم به اورانیوم ۲۳۴ تجزیه شده و گرمای بسیار زیادی تولید می‌کند که می‌توان آن را به انرژی الکتریکی برای باتری‌های هسته‌ای ناسا موسوم به ژنراتورهای ترموالکتریک رادیوایزوتوپ تبدیل کرد. این گرما از مزیت دیگری برخوردار بوده که از یخ زدن ابزارهای علمی در سرمای منجمد کننده فضا جلوگیری می‌کند.

ناسا و وزارت انرژی آمریکا امیدوارند در سال آینده بتوانند ۳۴۰ گرم پلوتونیوم ۲۳۸ تولید کنند و در نهایت، میزان تولید آن را به سالانه ۱.۵ کیلوگرم برسانند.

بخش سایت‌خوان، صرفا بازتاب‌دهنده اخبار رسانه‌های رسمی کشور است.