روزنامه آرمان در گزارشی نوشت؛

موضوع واردات بی رویه کالاهای خارجی خیلی وقت است که تولیدکنندگان ایرانی را فلج کرده است ولی آن طور که دولت کنونی وعده داده قرار است با هر طریقی از واردات و قاچاق کالا مبارزه شود.هر چند ۱۱۰ میلیون دلار با توجه به تولید به اندازه و مناسب کفش در ایران عدد زیادی است اما در عین حال واردات کفش چینی به کشور در ۵ ماهه نخست ۲۰۱۵ نسبت به مدت مشابه سال قبل کاهش ۴۲ درصدی داشته است. چین در مدت مشابه سال قبل ۱۹۲ میلیون دلار کفش به ایران صادر کرده بود.

اما برای جلوگیری از همین مقدار واردات هم به قول رحمانی، رئیس کمیسیون صنایع مجلس نیاز به عزم گسترده ملی دارد. رئیس کمیسیون صنایع و معادن مجلس در حاشیه روز صنعت، معدن و تجارت در پاسخ به سوال «آرمان» مبنی بر اینکه چرا وقتی ما در زمینه بعضی محصولات تولیدی داخل ظرفیت خوبی داریم، کالای مشابه خارجی آنها را وارد می‌کنیم، گفت: قانونا دولت نمی‌تواند واردات را قدغن نماید تنها با ابزارهای تعرفه‌ای و غیرتعرفه‌ای می‌توانیم مانع ایجاد نماییم از طرف دیگر قاچاق کالا هم یک پایه ثابت این موضوع است.

بنابراین اگر قاچاق کنترل نشود اگر تعرفه را هم ۵۰۰ درصد بالا ببریم هیچ اثری نمی‌تواند داشته باشد. رضا رحمانی با تائید این موضوع که واردات به تولید داخلی لطمه شدیدی وارد می‌کند، در پاسخ به چرایی واردات های بی رویه به کشور می‌گوید: این موضوع دلایل متفاوتی دارد مثلا تولید غیر کیفی خودش به اندازه قاچاق لطمه می‌زند. به بیان رحمانی راهکارهای جلوگیری از این معضلات هم یکی نیست و باید هرکدام از نهادها از گمرک تا نیروی انتظامی و... وظایف خود را در قبال واردات بی‌رویه و قاچاق کالا انجام دهند. یکی از تولیدکنندگان کفش می‌گوید: مشکل ما قانون است و یکی از این قوانین که لطمه زیادی به تولیدات داخلی زد قانون هدفمندی یارانه‌هاست که آرام‌آرام قیمت تولید را بالا برد به‌طوری که اکنون قیمت تمام شده محصولات تا جایی زیاد شده است که دیگر توان تولید برای ما نمی‌ماند. رحمانی با تاکید بر اینکه قرار بود میزان ۵۰ درصد از منابع حاصل از هدفمندی یارانه‌ها به مردم داده شود و ۲۰ درصد هم سهم دولت و ۳۰ درصد دیگر را به تولید اختصاص دهند، ادامه می‌دهد: ولی دولت قبل همه اینها را به صورت صددرصدی به‌علاوه مبلغ ۵ هزار ۵۰۰ میلیارد تومان که از بانک مرکزی اسقراض کرد، به مردم داده شد. او همچنین تاکید کرد که هدفمندی یارانه به بیراهه رفته است و اکنون باید تمام تلاشمان را برای اصلاح آن انجام دهیم.

نکته قابل توجه این است که رئیس کمیسون مجلس در زمینه جلوگیری از واردات اقرار می‌کند که «این مشکل آنقدر بزرگ است که تنها به وسیله قانون نمی شود آن را حل نمود». رحمانی معتقد است که قسمت اعظمی از این مشکل فرهنگی است:ما باید از طریق رسانه‌ها به مردم آگاهی‌دهیم که از تولیدات داخلی اگر استفاده نمایند به نفع همه کشور است. بنا به گفته ایشان این «بیشتر وظیفه مردم است که کالای خارجی مصرف نکنند» نه قانونگذاران و مسئولان برای جلوگیری از واردات. قابل‌توجه کفش چینی به کشور در حالی است که به گفته کارشناسان، صنعت کفش ایران از ظرفیت کافی برای تامین نیاز بازار داخلی برخوردار است و این صنعت به دلیل واردات بی‌رویه تولیدات کشورهای دیگر در تنگنا قرار گرفته است.

حمید فرخی، مدیر کارگاه تولید کفش زنانه به «آرمان» می‌گوید: هیچ حمایتی از طرف دولت برای رقابت با اجناس خارجی نمی‌شود. به بیان این تولیدکننده برای هر جفت کفش دست‌ساز چرم زنانه به میزان حدود ۸۰ تا ۹۰ هزار تومان هزینه لازم است که در مقایسه با نمونه های چینی آن بسیار گران تر است. او می‌گوید با توجه به تورم و هزینه های بالای مواد اولیه ،مزد کارگران و... بسیار گران‌تر از نمونه های چینی آن آب می‌خورد.البته او معتقد است که نمونه های چینی بسیار بی کیفیت و در حد درجه دوم و سوم هستند چون به بیان او اگر قرار باشد جنس با کیفیت چینی وارد شود تقریبا در حدود ۲۰۰ هزار تومان هزینه می‌برد که برای واردکنندگان مقرون به صرفه نیست. از طرف دیگر او یکی از مشکلات دیگر بازار کفش را انگیزه مشتریان برای خرید اجناس کم قیمت می‌داند:مردم توانایی خرید اجناس باکیفیت و گران قیمت را ندارند.

بنابراین پایین آمدن قدرت خرید مردم یکی دیگر ازدلایل نفوذ و گسترش اجناس بی کیفیت چینی است آن طور که این تولیکننده کفش می‌گوید واردات کفش چینی تا میزان زیادی در تعداد تولیدات آنها تاثیر می‌گذارد ،او می‌گوید در هر روز تا ۲۵۰ جفت با تقریبا ۴۰ کارگر کفش تولید می‌کند که با توجه به ظرفیتی که در کارگاه خود می‌بیند اظهار می‌کند که در صورت کشش بازار تا روزی ۵۰۰ جفت هم می‌تواند تولید کند. در سال ۱۳۵۵ خورشیدی که کفش ایران با برند جهانی شده «کفش ملی» شناخته می‌شد و کودکان ایرانی دبستان را با شعار «ما می‌ریم به مدرسه / با الفانتن شوهه» آغاز می‌کردند و «الفانتن شوهه» همان «فیل» کفش ملی بود و شک ندارم همین جملات برای خوانندگانی که کودکی خود را در آن دوران گذرانده اند خاطره انگیز است. مالک کفش ملی هم «محمد رحیم متقی ایروانی» بود. یکی از مجلدات تحقیقی که درباره موقعیت تجار و صاحبان صنایع در سال‌های پیش از انقلاب انجام شده به «محمد رحیم متقی ایروانی» اختصاص دارد و در فصل چهاردهم آن چنین آمده است.«در دهه ۵۰ شمسی با رشد بهای نفت و افزایش حجم سرمایه گذاری در صنایع ایران، از جمله گروه صنعتی ملی توجه جهانیان به ایران بیش ازپیش جلب شده بود.

مجله معروف بیزینس ویک در شماره ۲۹ ژوئن ۱۹۷۶ خود نوشت. گروه صنعتی ملی به ارزش یکصد و ده میلیون دلار با بیش از ۸ هزار کارگر و کارمند و با تولید تقریبی ۲۵ میلیون جفت کفش نه تنها برای ایرانیان بلکه برای کشورهای عربی و اتحاد جماهیر شوروی نیز کفش تولید می‌کرد. همچنین در پی دست یافتن به بازار کفش آلمان بود که جریان آب تغییر کرد و مدیری که خود را به چوب پنبه ای تشبیه می‌کرد که روی آب شناور است گرفتار شد..»

بخش سایت‌خوان، صرفا بازتاب‌دهنده اخبار رسانه‌های رسمی کشور است.