اخبار باشگاه اقتصاددانان روزنامه شماره ۶۴۹۶

هوش مصنوعی به‌سرعت در حال نفوذ به زندگی کاری و شخصی ماست، اما برخلاف هیاهوی بازار و تمرکز سرمایه‌گذاران روی زیرساخت‌ها و توسعه فناوری، تاثیر واقعی آن بر بهره‌وری و عملکرد کسب‌وکارها هنوز واضح نیست. داده‌های کلان نشان می‌دهند که بهره‌وری اقتصادی به شکل گسترده‌ای افزایش نیافته و این باعث شده برخی تحلیلگران هوش مصنوعی را تنها یک موج فناوری پرسروصدا و طولانی‌مدت بدانند.

همراهان خودکار دفتر کار، آشفتگی تعاملات انسانی را حذف می‌کنند، اما راحتی همه‌چیز نیست. والدین و سیاست‌مدارانی که برای ممنوعیت استفاده از تلفن در مدارس و محدودیت‌های سنی برای شبکه‌های اجتماعی لابی می‌کنند ممکن است زمانی را صرف بررسی وابستگی خودشان به فناوری کنند. این را به عنوان کسی می‌نویسم که نه‌تنها زمان زیادی را به گشت‌و‌گذار در اینستاگرام برای لباس‌هایی که هرگز نمی‌خرد یا غذاهایی که هرگز نخواهد پخت، می‌گذرانم، به‌علاوه به‌طور ناخودآگاه در شب به ایمیل‌ها پاسخ می‌دهم. اکنون فناوری در حال راه یافتن به گوشه‌های شخصی‌ترین بخش‌های زندگی کاری ماست.

برندگان بزرگ بازار سهام ممکن است از جاهای غیرمنتظره‌ای ظهور کنند. بخش عمده‌ای از بحث‌ها در مورد هوش مصنوعی و بهره‌وری تا کنون نظری بوده یا بیشتر بر ورودی‌ها مثل سرمایه‌گذاری‌ها و ساخت زیرساخت‌ها، متمرکز شده است تا خروجی‌ها. سرمایه‌گذاران به طور طبیعی تمرکز خود را روی هزینه‌های سرمایه‌ای، توسعه زیرساخت‌ها و شرکت‌های فراهم‌کننده زنجیره تامین هوش مصنوعی گذاشته‌اند.

مدیر اجرایی UBTech بر دشواری جایگزینی کارگران با ماشین‌ها تاکید کرده، اما تولیدکنندگان همچنان در تلاشند روبات‌ها را سفارش دهند. یکی از پیشروترین تولیدکنندگان روبات‌های انسان‌نما در چین اعلام کرده که جدیدترین روبات‌های آنها حداکثر ۵۰درصد کارگران انسانی کارآمد هستند و این امر چالش‌هایی را در استفاده از آنها برای حل کمبود نیروی کار و افزایش بهره‌وری نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی ممکن است یک موضوع خیلی بزرگ باشد، شاید بزرگ‌ترین موضوع. فناوری‌های کمی وجود دارند که خطر نابودی کل دنیا را دارند. برای کاهش این خطر چه کاری می‌توانیم انجام دهیم؟ وقتی جعبه ابزار ما محدود است، باید چه کاری انجام دهیم؟ برای مقدمه، من استدلال می‌کنم که توسعه هوش مصنوعی را می‌توان به‌عنوان وابسته به دو ورودی در نظر گرفت؛ قدرت محاسباتی و الگوریتم‌ها. توسعه‌ای که از طریق الگوریتم‌ها رهبری می‌شود، نگرانی بیشتری برای رویدادهای «تکینگی» به همراه دارد، زیرا به دنیای فیزیکی وابسته نیست. به اندازه‌ای که الگوریتم‌ها توسط محققان انسانی ایجاد می‌شوند و قدرت محاسباتی توسط تراشه‌های فیزیکی ساخته می‌شود، شرکت‌های هوش مصنوعی به احتمال زیاد ترجیح می‌دهند پیشرفت‌هایی را که توسط قدرت محاسباتی هدایت می‌شوند دنبال کنند، زیرا آنها مالک تراشه‌ها هستند ولی مالک کارکنان خود نیستند. بنابراین، ممنوعیت‌های غیررقابتی، مانند آنچه در کالیفرنیا وجود دارد، احتمال پایان دنیا را کاهش می‌دهد.