صنعت نفت از منطق «حداقل ذخیره، حداکثر کارآیی» وارد دوران «احتیاط» شده؛ ذخایر جهانی رو به کاهش است و غولهای نفتی برای مسیرهای جایگزین هرمز رقابت میکنند؛ اما بر سر تقسیم هزینه اجماعی نیست. آیا جهان پیش از اتمام ذخایر، زمان کافی برای تکمیل این مسیرها دارد؟
اداره اطلاعات انرژی آمریکا (EIA) بهدلیل افت ذخیرهسازیهای راهبردی نفت خام، بار دیگر پیشبینی خود را درباره قیمت نفت در سالهای ۲۰۲۶ و ۲۰۲۷ افزایش داد.
اخبار
بازار نفت روزنامه شماره ۶۶۳۹
سهشنبه، ۰۳ شهریور ۱۴۰۵
بهرغم تحریم پالایشگاههای چینی و هشدار به بانکهای پکن، واردات نفت ایران همچنان ادامه دارد
با وجود محاصره دریایی آمریکا، تحریم پالایشگاههای چینی و هشدار به بانکهای پکن، صادرات نفت ایران متوقف نشده و تداوم فروش روزانه دستکم ۶۰۰هزار بشکه، نشانهای از ناکامی واشنگتن در تحقق هدفی است که از سال ۲۰۱۸ به دنبال آن بوده: قطع درآمدهای نفتی ایران.
دنیایاقتصاد: قیمت نفت برنت پس از یک جهش هفتگی، در معاملات ۲۴ ماه اوت تا محدوده ۹۳دلار در بشکه عقب نشست؛ کاهشی که بیشتر به فروش بخشی از نفت خریداریشده توسط معاملهگران، پیش از اعلام تحریمهای جدید آمریکا علیه ایران، مربوط میشود و لزوما نشانه کاهش نگرانی درباره عرضه نیست.
چرا حل ناترازی باید با اعتمادسازی و یک حساب شفاف انرژی آغاز شود؟
بحث بنزین در ایران را نباید به انتخاب میان سه گزینه رایج -محدودسازی عرضه، حفظ سهمیه و فروش مازاد با قیمت آزاد یا تخصیص بخشی به حملونقل عمومی و توزیع باقیمانده میان مردم- محدود کرد. به نظر من، مساله اصلی صرفا «قیمت پایین بنزین» نیست، بلکه ناترازی میان مصرف و عرضه است؛ بر اساس آمار رسمی، مصرف روزانه حدود ۱۳۵میلیون لیتر و عرضه داخلی حدود ۱۲۱میلیون لیتر است؛ شکافی معادل ۱۴میلیون لیتر در روز که ممکن است تا پایان سال بیشتر هم شود. در شرایط تحریم، جنگ و محدودیت سرمایهگذاری، افزایش سریع تولید یا جبران کامل کسری از طریق واردات واقعبینانه نیست؛ بنابراین در کوتاهمدت کاهش مصرف اجتنابناپذیر است.