دوربین‏ها در گوشی‏های هوشمند امروزی نه تنها به جزء جداناپذیری از این دستگاه‏ها تبدیل شده‏اند، بلکه جهان عکاسی را متحول کرده‏اند. امروزه تاثیری که دوربین‏های موبایل بر بازار عکاسی گذاشته‏اند غیرقابل انکار است. از بین رفتن تدریجی بازار دوربین‏های کامپکت و تحت تاثیر قرار گرفتن بازار دوربین‏های نیمه‌حرفه‏ای از آن جمله است. تمایل گسترده کاربران به استفاده از گوشی هوشمند به‌عنوان دوربین عکاسی و رشد شبکه‏های اجتماعی چون اینستاگرام عملا یک اکوسیستم بزرگ را برای این صنعت به وجود آورده است. اما به راستی گوشی‏های هوشمند چه مسیری را طی‏ کرده‏اند تا به نقطه امروزی برسند؟ فارنت نگاهی دارد به تاریخچه این دوربین‏ها که می‏خوانید.

تولید اولین گوشی مجهز به دوربین

اولین گوشی مجهز به دوربین داخلی توسط سامسونگ تولید و در ژوئن سال ۲۰۰۰ وارد بازار کشور کره‏جنوبی شد. SCH-V۲۰۰ از صفحه‏نمایش ۵/۱ اینچی TFT و دوربین داخلی با امکان گرفتن ۲۰ عکس با رزولوشن ۳۵۰۰۰۰ پیکسل بهره می‏برد که معادل ۳۵/۰ مگاپیکسل است؛ اما برای مشاهده عکس‏ها مجبور بودید گوشی را به رایانه متصل کنید. در واقع مولفه‏های دوربین و گوشی به صورت جداگانه اما در داخل یک بدنه قرار داشتند.

در فضای سایبری، بحث جدی وجود دارد و برخی معتقدند اولین گوشی دوربین‏دار واقعی! توسط شارپ تولید و وارد ژاپن شده است. این گوشی توسط J-Phone که اکنون با نام SoftBank Mobile از آن یاد می‏شود در نوامبر سال ۲۰۰۰ به بازار عرضه شد. J-SH۰۴ می‏توانست عکس‏هایی با رزولوشن ۱۱۰۰۰۰ پیکسل یا همان ۱۱/۰ مگاپیکسل بگیرد. تفاوت اصلی میان سامسونگ SCH-V۲۰۰ و این گوشی آن بود که J-SH۰۴ به شما این امکان را می‏داد تا عکس‏های خود را به‌صورت الکترونیکی ارسال کنید.

Sanyo SCP-۵۳۰۰ اولین گوشی دوربین‏دار در آمریکا

در سال ۲۰۰۲، اسپرینت اولین گوشی دوربین‏دار را با نام Sanyo SCP-۵۳۰۰ وارد بازار کرد که به دوربین ۳/۰ مگاپیکسلی مجهز بود. این گوشی به فلش، کنترل میزان روشنایی، تایمر، بزرگ‏نمایی دیجیتال و فیلترهای مختلف تجهیز شده بود. تا پایان سال ۲۰۰۳، گوشی‏های دوربین‏دار جایگاه خود را در بازار پیداکردند و بیش از ۸۰ میلیون گوشی مجهز به این قابلیت در سرتاسر دنیا به فروش رسید. این گوشی‏ها از نظر میزان فروش رقیب سرسختی برای دستگاه‏های پخش‏کننده دی‏وی‏دی به شمار می‏آمدند. خبر خوب برای خریداران آن بود که کیفیت دوربین این گوشی‏ها بهبود و قیمت آنها نیز کاهش می‏یافت.

ورود Audiovoc PM۸۹۲۰ با ۳/۱ مگاپیکسل

اسپرینت در جولای ۲۰۰۴، دستگاه PM۸۹۲۰ را روانه بازار کرد. این دستگاه، اولین گوشی در آمریکا بود که به دوربین ۳/۱ مگاپیکسل مجهز بود و می‏توانست عکس‏هایی با رزولوشن ۹۶۰×۱۲۸۰ پیکسل بگیرد. این دستگاه نه‏تنها می‏توانست عکس‏ها را به‌صورت بی‏سیم به اشتراک بگذارد بلکه می‏توان اذعان داشت که کیفیت عکس‏ها برای پرینت‏گرفتن نیز مناسب بود. این گوشی از کلید اختصاصی برای گرفتن عکس و همچنین تنظیمات مختلف شامل گزینه گرفتن چندعکسی برای گرفتن ۸ عکس به صورت پی‏درپی و قابلیتی برای ضبط صدای دلخواه برای شاتر بهره می‏برد. این گوشی با قیمت ۱۵۰ دلار به بازار عرضه شده بود. تا پایان سال ۲۰۰۴، گوشی‏های دوربین‏دار گسترش یافتند و نیمی از گوشی‏های فروخته شده در ۹ ماه اول سال ۲۰۰۴ از دوربین بهره می‏بردند و دوسوم گوشی‏هایی که در سه ماه سوم به بازار عرضه شدند نیز گوشی‏های دوربین‏دار بودند. در این بازار شرکت فنلاندی نوکیا پیشتاز بود.

۲ مگاپیکسلی نوکیا با نام N۹۰

در سال ۲۰۰۵، نوکیا N۹۰ توقعات را از گوشی‏های دوربین‏دار افزایش داد. این گوشی نه‏تنها از دوربین ۲مگاپیکسلی بهره می‏برد بلکه به لنز کارل زایس، فوکوس خودکار و فلش ال‏ای‏دی نیز تجهیز شده بود. شاید بهترین نکته برای به‏خاطر آوردن این گوشی نوکیا، چرخش خاص صفحه‏نمایش آن بود تا بتوانید حسی همانند یک دستگاه فیلمبرداری داشته باشید.

سونی وارد می‏شود!

رقیب اصلی نوکیا در نبرد برای تولید گوشی‏هایی با دوربین برتر، سونی اریکسون بود. این شرکت با بهره‏گیری از برند سایبرشات گوشی‏هایی مانند سونی اریکسون k۸۰۰i را روانه بازار کرد.

این گوشی از دوربین ۲/۳ مگاپیکسلی مجهز به فوکوس خودکار، لرزش‏گیر تصویر و یک فلش زنون بهره می‏برد. نوکیا نیز برای تقابل با این شرکت، گوشی‏هایی مانند N۷۳ را با دوربین ۲/۳ مگاپیکسل وارد بازار کرد؛ اما در سال ۲۰۰۷، گوشی‏های این رده به پایان کار خود رسیدند.

نوکیا N۹۵ با دوربین ۵مگاپیکسل

سامسونگ اولین گوشی با دوربین ۵ مگاپیکسل را تولید کرد؛ اما اولین گوشی که در این محدوده واقعا محبوب شد، نوکیا N۹۵ بود. این گوشی از قابلیت‏های مختلفی بهره می‏برد که البته هیچ‏یک به اندازه دوربین ۵ مگاپیکسلی با لنزهای کارل زایس محبوب نبودند. این گوشی هوشمند عکس‏های خوبی می‏گرفت و می‏توانست ویدئوهایی باکیفیت ۳۰ فریم در ثانیه بگیرد. در حقیقت، ۵ مگاپیکسل برای مدت چندین سال به‌عنوان یک استاندارد سطح بالا برای گوشی‏های دوربین‏دار باقی ماند. شاید ایراد نوکیا N۹۵ را بتوان عدم تجهیز آن به صفحه‏نمایش لمسی دانست. درواقع داشتن یک دوربین خوب به‌تنهایی برای ماندن در جایگاه‏های برتر کافی نبود!

۸مگاپیکسلی سامسونگ

در سال ۲۰۰۸، سامسونگ i۸۵۱۰ که با نام INNOV۸ نیز از آن یاد می‏شود به‌عنوان اولین گوشی با دوربین ۸ مگاپیکسلی روانه بازار شد. گوشی که شاید بتوان آن را کپی‏برداری اشتباهی از گوشی‏های سری N نوکیا دانست. نوکیا نیز پس از این گوشی، N۸۶ را به بازار عرضه کرد و پس از آن اولین گوشی لمسی ال‏جی با دوربین ۸مگاپیکسلی با نام Renoir به بازار عرضه شد. نبرد مگاپیکسل‏ها ادامه داشت و سامسونگ نیز اولین گوشی ۱۲مگاپیکسلی به نام M۸۹۱۰ Pixon ۱۲ را در سال ۲۰۰۹ به بازار عرضه کرد که سریعا در سال ۲۰۱۰ و توسط نوکیا N۸ و سونی S۰۰۶ با دوربین ۱۶ مگاپیکسلی به چالش کشیده شد.

توقف افزایش مگاپیکسل دوربین‏ها

آی‌فون ثابت کرد قابلیت‏های مهم‏تری نسبت به دوربین گوشی نیز می‏تواند در این دستگاه‏های هوشمند به کاربر ارائه شود. از سوی دیگر، تولید دستگاه‏هایی باریک و جذاب نیز برای شرکت‏های سازنده یکی از اولویت‏ها محسوب می‏شد و نهایتا بسیاری بر این باور بودند که کیفیت دوربین چیزی فراتر از تعداد مگاپیکسل‏های آن است.

ورود سه‏بعدی‏ها

هر دو شرکت اچ‏تی‏سی و ال‏جی سعی‏کردند با عرضه گوشی‏هایی با دوربین‏های دوتایی ۵‌مگاپیکسلی در سال ۲۰۱۱ برای گرفتن عکس یا فیلمبرداری به صورت استریوگرافیک سه‏بعدی، قابلیت جدیدی را در دنیای عکاسی با گوشی‏های هوشمند معرفی کنند، اما به واقع هیچ درخواستی برای این تکنولوژی در بازار نبود.

آینده گوشی‏های دوربین‏دار

در حال حاضر به نظر می‏رسد لومیا ۱۰۲۰ بهترین گوشی دوربین‏دار موجود در بازار است، البته در نظر داشته باشید که اولین گوشی نوکیا که به دوربین ۴۱ مگاپیکسلی تجهیز شده بود، PureView ۸۰۸ نام داشت که در سال ۲۰۱۲ به بازار عرضه شد، اما به علت استفاده از سیستم‏عامل منسوخ سیمبین، فروش خوبی نداشت.

ویندوزفون با توجه به نوآوری‏ها، توجه کاربران بیشتری را به خود جلب کرد. هرچه که هست، نبرد گوشی‏های دوربین‏دار تا پایان راه خود فاصله زیادی دارد. چیزی به عرضه سامسونگ گلکسی اس۴ زوم نمانده و از سوی دیگر عرضه سونی i۱ در سال آینده میلادی نیز می‏تواند رقابت جدی‏تری ایجاد کند.