اقتصاد ایران در دوره بازسازی پس از جنگ با مجموعهای از چالشهای ساختاری و فوری روبهرو است؛ از جمله کمبود منابع مالی برای بازسازی، آسیب به بخشی از زیرساختهای انرژی، حملونقل، صنعت و کشاورزی، تورم مزمن، محدودیتهای ناشی از تحریمهای بینالمللی، افزایش بدهی دولت و کاهش اعتماد سرمایهگذاران. منظور از «دوره پساجنگ» در این نوشتار، دوره بازسازی اقتصادی پس از آسیبهای مستقیم و غیرمستقیم جنگ بر زیرساختها، ظرفیت تولید و فعالیتهای اقتصادی کشور است؛ دورهای که نیاز به سرمایهگذاری گسترده برای احیای ظرفیتهای تولیدی و افزایش بهرهوری بیش از هر زمان دیگری احساس میشود. در چنین شرایطی، یکی از مهمترین پرسشهای سیاستگذاری اقتصادی این است که آیا سرمایهگذاری مستقیم خارجی (FDI) میتواند به تقویت سرمایهگذاری داخلی و بخش خصوصی منجر شود (اثر مکملی یا Crowding-in) یا برعکس، سرمایهگذاری داخلی را تضعیف و از بازار خارج کند (اثر جانشینی یا Crowding-out)؟