رونق صنعت سنگ کشورهای خلیج‌فارس با سنگ ایرانی
گروه صنعت و معدن- ایران اگرچه از نظر تنوع و ذخایر سنگ‌های ساختمانی در رتبه ممتاز قرار دارد، اما پایین بودن سهم صادرات آن هم تکیه بر صادرات سنگ‌خام، به پاشنه آشیل این صنعت تبدیل شده است.
گروه صنعت و معدن- ایران اگرچه از نظر تنوع و ذخایر سنگ‌های ساختمانی در رتبه ممتاز قرار دارد، اما پایین بودن سهم صادرات آن هم تکیه بر صادرات سنگ‌خام، به پاشنه آشیل این صنعت تبدیل شده است.
طی دوره ۱۰ ساله ۷۵ تا ۸۵ هیچ گاه میزان صادرات این سنگ‌ها به ۲۰۰هزار تن نرسیده؛ طوری که بالاترین میزان آن کمتر از ۱۸۰هزار تن بوده که به سال ۸۵ اختصاص داشته است. این در حالی است که ایران با ذخایر نزدیک به ۳میلیارد تنی و با تولید ۵/۷میلیون تنی سالانه، جایگاه چهارم را در جهان دارد.
بنابر گزارش اخیر نشریه نظام‌مهندسی معدن، هرچند روند صادرات طی ۱۰ سال مورد نظر صعودی بوده، اما درآمدهای ارزی هیچ گاه به ۱۲۰میلیون دلار نرسیده؛ طوری که در سال ۸۴ رقمی در حدود ۱۱۶میلیون دلار از این محل کسب شده با این حال سال پس از آن با افت چشمگیری به ۷۰میلیون دلار رسیده است.
نکته قابل توجه در صادرات سنگ‌های تزیینی آن است که طی سالیان اخیر ایران با تکیه بیش از حد بر صادرات سنگ کار نشده (خام)، کشورهای حاشیه خلیج‌فارس را تبدیل به کارخانه فرآوری محصول خام ایرانی کرده است.
در مقابل فعالان اقتصادی آن کشورها نیز با استفاده از مدیریت و تکنولوژی کارآمد، سنگ‌های ایران را با نام خود، به کشورهای پیشرفته‌ای همچون آمریکا و اروپای غربی صادر می‌کنند.
سنگ کارشده یک هشتم صادرات خام
ایران در سال ۸۵ نزدیک به ۱۶۰هزار تن سنگ خام به کشورهای خارجی صادر کرد، در حالی که حجم صادرات سنگ‌های کار شده تنها در مرز ۲۰هزار تن قرار داشت. این میزان در ۱۰ سال اخیر کمابیش یکسان بوده با این تفاوت که روند صدور سنگ‌های خام شدت یافته و از حدود ۳۰هزار تن سال ۷۵ به مرز ۱۶۰هزار تن افزایش یافته؛ در حالی که سنگ فرآوری شده جایگاهی در حد ۱۰ تا ۲۵هزار تن داشته است.
مشتریان اندک
هرچند همین رقم اندک تنها در مناطق آسیای‌میانه و قفقاز و خاورمیانه مشتری یافته‌اند، آن دسته از صادرات ایران به اروپا نیز به کشورهای شرقی آن قاره؛ یعنی اوکراین و روسیه گسیل شده است.
به نوشته ماهنامه نظام مهندسی ایران، فقدان خط تولید پیشرفته و خودکار، عدم کنترل فرآیند تولید، نبود مدیریت مدرن، استاندارد نبودن تولید، استفاده نکردن از ساینده‌های پیشرفته، نبود ارتباط اصولی بین تولیدکننده داخلی و مصرف‌کننده خارجی و رقابت ناسالم بین صادرکنندگان کشور از جمله مهم‌ترین دلایل ضعف صنعت سنگ ایران، به شمار می‌آید.
