سیاست‌های رفاهی در دولت جدید
محمد جندقی : «رفاه» شاه‌بیت همه وعده‌های کاندیداهای انتخابات ریاست‌جمهوری نه در دوره اخیر که در ادوار مختلف بوده است. فارغ از بررسی میزان تحقق وعده‌ها، ماهیت غالب شعارها تاکید بر رفاه‌اجتماعی بود. از وعده «آزادسازی اقتصاد و بازسازی» در دولت سازندگی تا «حذف یارانه‌های پنهان» در دولت رئیسی، همه قرار بود و قرار است سطح رفاه جامعه را ارتقا دهند.
اکنون روزشمار آغاز فعالیت دولت منتخب آغاز شده‌است تا یا «مدافعان دولت منتخب»را با ارتقای شاخص‌های رفاهی سربلند کند یا پیش‌بینی «مخالفان دولت منتخب» مبنی بر عدم بهبود رفاه را عینیت بخشد. برخی معتقدند شرایطی که امروز دولت رئیسی به‌دست می‌گیرد به‌مراتب با شرایط دولتی که روحانی از احمدی‌نژاد تحویل گرفت، حساس‌تر است. تورم بالا، رشد اقتصادی پایین و گاه منفی، بحران صندوق‌های بازنشستگی و در نهایت نارضایتی عمومی از شرایط اقتصادی وجه تشابه چالش‌های زمان ورود روحانی به پاستور و ورود رئیسی به این ساختمان است؛ همه این موارد در نتیجه سیاست‌های رفاهی دولت‌ها رقم خورد. نکته مهم اینکه برخی صاحب‌نظران، ریشه اعتراضات مردم در دوره‌های مختلف را بیش از آنکه به موضوع خاص آن روز مرتبط بدانند، مسائل اقتصادی عنوان می‌کنند و بر این باورند، اعتراضات به مسائل سیاسی و اجتماعی ناشی از نارضایتی‌های عمومی از شرایط اقتصادی بروز می‌کند.
اکنون دولت جدید در کمتر از دو هفته آینده و با برگزاری مراسم تحلیف، سوگند یادمی‌کند. سوگندی برای تلاش در جهت بهبود محسوس شاخص‌های اقتصادی که در نتیجه سیاستگذاری‌ها با هدف ارتقای سطح رفاه جامعه قرار است حاصل شود.
«دنیای‌اقتصاد» در این پرونده باشگاه اقتصاددانان، در آستانه ورود رئیسی به ساختمان پاستور، بایدها و الزامات و توصیه‌های صاحب‌نظران در حوزه سیاست‌های رفاهی را مورد بررسی قرار داده است.
