در آغاز برنامه عمرانی سوم (۱۳۴۶- ۱۳۴۱ش) دولت ایران معتقد بود که به راهانداختن سرمایهگذاری صنعتی در بخش خصوصی نیازمند تاسیس یک موسسه اعتباری و سرمایهگذاری مجهز به یک مدیریت آزموده و کارمندان صلاحیتدار است که سیاستهای سرمایهگذاری سالم را بهطور مداوم تعقیب کند. به علاوه معتقد بود چنین موسسهای باید به موسسات بانکی و سرمایهگذاری کشورهای صنعتی دسترسی داشته و با آنها در تماس دائم باشد تا موسسات ایرانی از تجارب ارزندهای که آنها بهدست آوردهاند، بهرهمند شود و نیز بتواند تماسها و روابط…