آیت الله مرتضی مقتدایی در خصوص صداقت و امانتداری مرحوم حاج احمد آقا نسبت به امام خمینی(س) اظهار داشت: رسم امام این بود که نمی گذاشتند کسی در برنامه هایشان دخالت کند و تصمیم گیری با خود امام بود. یادم هست که یک مرتبه من خدمت حضرت امام و مرحوم حاج آقا مصطفی بودم. جلسه ای بود که از اصفهان و اطراف آن جمعیتی برای دیدن امام آمده بودند و عکس این دیدار هم هست. امام کنار پنجره نشسته بودند و حاج آقا مصطفی و من هم کنارشان بودیم. یک وقت در اتاق باز شد و مرحوم حاج آقا مصطفی فوری رفت که در را ببندد. امام از من پرسید مصطفی کجاست؟ گفتم رفته اند در اتاق را ببندند که کسی داخل نیاید. امام ناراحت شد. فرمودند ممصطفی برود درسش را بخواند؛ یعنی در کار من دخالت نکند.

نایب رئیس جامعه مدرسین حوزه علمیه قم با تأکید بر اینکه امام اجازه دخالت به کسی نمی داد، افزود: مرحوم حاج احمد آقا انقدر با امانت و درستی و صداقت کارهای امام را پیش می برد که مورد اعتماد صد در صد حضرت امام بود. موارد متعددی را من اطلاع دارم که ایشان واسطه بین حوزه علمیه، شورای عالی حوزه، دستگاه قضایی و امام بود. متنی که می گفت عین کلام حضرت امام بود و یک کلمه هم کم یا زیاد نمی شد. شاید صد بار ما تجربه کردیم، ایشان پیامی از طرف امام به شورای عالی و یا حوزه های علمیه و جامعه مدرسین می داد و بعد که صحبت می شد می دیدیم همان مطلبی بوده که حضرت امام خواسته بودند.

وی ادامه داد: جامعه مدرسین بعضی وقت ها به وسیله حاج احمد آقا پیامشان را به امام می دادند و امام به وسیله حاج احمد آقا جواب می دادند. ما واقعا تجربه کردیم که در تمام موارد حتی نصف کلمه هم اختلاف نبود بین مطلبی که امام می فرمودند و یا مطلبی که از طرف ما و دیگران باید به امام می رسید. عین مطلب را خدمت امام می رساند و بعد نتیجه می گرفتیم. این عقیده من نسبت به ایشان است که امانتدار و صد در صد مورد اعتماد امام و مورد اعتماد دیگران بود.

آیت الله مقتدایی در خصوص تبعات منفی تردید و تشکیک در نامه های حضرت امام برای کشور و آینده انقلاب گفت: این تردیدها نتیجه خوبی برای کسانی که تردید ایجاد می کنند ندارد؛ اینها باید از عاقبتش بترسند و دست بردارند. امام یک بنده مخلص خدا بود و اذیت کردن راه امام و هدف امام نتیجه خوب دنیوی و اخروی ندارد. من نمی خواهم دلیل اینها را بیاورم و همین قدر می گویم که این حرف ها برای مردم قابل پذیرش نیست. مردم هم امام را می شناسند و هم حاج احمد آقا را شناخته اند و امانتداریش را می دانند. غیر از اینکه بر علیه خودشان و تخریب خودشان منتهی شود، چیز دیگری گیر آنها نمی آید.