یکی از باورها درباره سیستان و بلوچستان، خشکی آن است. اگرچه این باور در اغلب بخش‌های آن، بیراه نیست اما برخی از قسمت‌های این استان طراوتی دارد که به دیدن آن می‌ارزد. در فاصله حدودا۵۰ کیلومتری زابل، پس از آنکه به روستای قلعه‌نو می‌رسید و از آنجا مسیری تقریبا خاکی را طی می‌کنید و تپه‌ها را پشت‌سر می‌گذارید، به «چاه‌نیمه» می‌رسید. سه دریاچه مصنوعی وسیع آنجا منتظر شما هستند تا در ساحل آرام و خلوت و بکر آنها به آرامش برسید. چالش‌ کم‌آبی سیستان و بلوچستان در مواقع بحرانی از طریق این دریاچه‌ها مرتفع می‌شود. به این ترتیب که آب آشامیدنی تمام منطقه و نیز قسمتی از آب کشاورزی سیستان از این دریاچه‌های مصنوعی تأمین می‌شود. در حاشیه آب‌های زلال چاه نیمه، پارک جنگلی و باغ وحشی نیز احداث شده که چشم‌انداز منحصربه‌فردی را به‌وجود آورده است و باعث شده این منطقه برای مردم استان نیز مرکزی برای تفریح و تفرج شود. شاید شبیه این دریاچه‌ها را در دیگر جاهای کشور هم بتوانید پیدا کنید اما یافتن چنین جایی در میان خشکی وسیع یک استان بی‌نظیر حتما به طی مسیر طولانی می‌ارزد.