از منظر درون‌سازمانی نیز «دنیای‌اقتصاد» مانند یک فضای دانشگاهی بوده که خبرنگارانش را درگیر کنکاش علمی، مطالعه و روحیه جست‌وجوگری و پرسش‌گری کرده است، در چنین فضایی مجموعه «دنیای‌اقتصاد» توانسته است مسائل اقتصادی را به مثابه یک دغدغه همگانی در عرصه عمومی مطرح کند و زمینه را برای برقراری ارتباط دوسویه و دیالوگ میان جریان‌های فکری مختلف فراهم کند. از این‌رو می‌توان چندین عامل را در کامیابی دنیای‌اقتصاد برشمرد که در اینجا به اختصار به چند مورد از آنها اشاره می‌کنم: «داشتن نظریه‌ای منسجم در ارائه محتوا»،«بها دادن به تخصص‌گرایی و شایسته‌سالاری به‌عنوان یک رکن کلیدی»،«سیستم‌محور بودن مجموعه و مشخص بودن وظایف و مسوولیت‌های تمامی افراد در چارچوب سیستم»،«اهمیت دادن به قابلیت‌ها و توانمندی‌های افراد و ایجاد انگیزه برای پیشرفت و بهتر شدن»،«پرهیز از سلیقه‌گرایی و فردمحوری و به جای آن بها دادن به مشورت و تصمیم جمعی» و«اجتناب از جزیره‌ای عمل کردن و به جای آن اهمیت دادن به کار گروهی و ایجاد ‌هارمونی و هماهنگی در کار». دنیای‌اقتصاد استوار بر چنین اصول و مبانی است که توانسته نزدیک به دو دهه در یک سطح مطلوب کار خود را تداوم بخشد. وقتی چنین فضایی در یک سازمان حاکم باشد، جزم‌اندیشی جایگاهی ندارد و همواره از ایده‌ها و نظرات جدید و بِکر که به کارآمدی مجموعه کمک می‌کند استقبال می‌شود. به همین دلیل است که «دنیای‌اقتصاد» هیچ‌گاه در یک نقطه متوقف نمانده و همواره سیالیت خود را حفظ کرده است.

این مطلب برایم مفید است
2 نفر این پست را پسندیده اند