بنابراین طبیعتا با یک جنگ نابرابر مواجه هستیم. با این حال پرسش اینجاست که چرا باید چنین وضعی وجود داشته باشد و چرا فوتبال ما محکوم است که تا ابد از این مرثیه‌ها بخواند؟ مگر کشور ما کم ثروتمند است؟ مگر امثال پرسپولیس و استقلال کم هوادار دارند؟ و مگر فوتبال به خودی خود نمی‌تواند درآمدزا و ثروت‌آفرین باشد؟ اگر همه اینها درست است، چرا باز تیم‌های ما با میلیون‌ها هوادار باید با جیب خالی به مصاف بزرگان آسیا بروند و هر مرتبه هم با دمیدن در واژه‌هایی مثل غیرت و تعصب در پی تحریک و تهییج آنها باشیم؟ دولت باید فوتبال را آزاد بگذارد، حق پخش تلویزیونی واقعی را برای آن بگیرد و آن زمان روشن خواهد شد که نه تنها همین تیم‌های خودمان می‌توانند مهاجم چند میلیون دلاری داشته باشند، بلکه آخرش با تراز مالی مثبت کلی هم کارآفرینی می‌کنند. همه جای دنیا فوتبال گنج است؛ در ایران اما مدیریت دولتی آن را تبدیل به رنجی برای خودش و سایرین کرده است.

 

این مطلب برایم مفید است
3 نفر این پست را پسندیده اند