هرگز این‌طور نیست. حداقل اظهارنظرهای اهالی فوتبال همین مساله را به وضوح نشان می‌دهد. مهدی تارتار، سرمربی پیشین نفت مسجدسلیمان از حضور یک دلال در هیات‌مدیره یک باشگاه لیگ برتری خبر داده است. مهدی رسول‌پناه، سرپرست باشگاه پرسپولیس به صراحت در تلویزیون می‌گوید: «فوتبال ایران دست یک عده دلال است و تمام.» امیر قلعه‌نویی هم به تازگی گفته بازیکنی که بلد نبوده اسم خودش را روی کاغذ بنویسد، از باشگاه مطالبه ۱۰ میلیاردی داشته است. عین همین مطلب را مدیرعامل یک باشگاه دیگر لیگ برتری هم تکرار کرد. اینها کسانی هستند که در متن نقل‌وانتقالات جاری بودند و پیامدهای ناشی از قانون محدودیت‌زای جدید را به چشم دیدند. کار به جایی رسیده که خود قلعه‌نویی با همه انتقادات قدیمی‌اش از خارجی‌ها، مقررات فعلی را زیر سوال برده است. افزایش بی‌محابای رقم دستمزد بازیکنان ایرانی، باشگاه‌ها را مستاصل کرده است. غیر از این، تیمی که می‌توانست یک خارجی خوب برای رفع نیاز در یک پست بخرد، حالا ناچار است سه خرید متوسط ایرانی برای آن پست داشته باشد، بیشتر خرج کند و نهایتا به مرادش هم نرسد. برنده اصلی این نقل‌وانتقالات نجومی هم همان دلال‌هایی هستند که قرار بود دستشان کوتاه شود!

 

این مطلب برایم مفید است
7 نفر این پست را پسندیده اند