شرایط مشابه حسینی، در پرسپولیس هم برای بوژیدار رادوشوویچ پیش آمده است. از قرار معلوم ما در فوتبال ایران دو تا رادوشوویچ داشته‌ایم؛ یکی رادوی ذخیره که چهار سال پشت خط علیرضا بیرانوند ماند و هر زمان فرصتی نصیبش شد بهترین عملکرد ممکن را ارائه داد، دیگری رادوی فیکس که این اواخر با اشتباهات عجیب و غریبش همه را انگشت به دهان گذاشت. رادو تا قبل از تعطیلی مسابقات لیگ به خاطر شیوع کرونا، در هفت بازی، شش بار کلین‌شیت کرد و فقط یک گل از شهرخودرو خورد. با این اوصاف بلافاصله بعد از جدایی بیرانوند، بوژیدار روی دیگر سکه را نشان داد. او از زمانی که به دروازه‌بان فیکس سرخ‌ها تبدیل شد، افتی فاحش داشت. رادو در هشت بازی آخر لیگ نوزدهم شش گل دریافت کرد و مثلا مقابل گل‌گهر سیرجان سه بار دروازه‌اش باز شد. تا قبل از آن بازی ۱۲۰۰ روز می‌شد که سرخپوشان در یک بازی سه گل نخورده بودند، اما رادو در سیرجان به این دوران پایان داد. چاره چیست؟ گویا بعضی گلرها برای «شماره یک»بودن زاده نشده‌اند و همان جا، روی نیمکت ذخیره‌ها بیشتر به درد تیم می‌خورند!

 

 

این مطلب برایم مفید است
2 نفر این پست را پسندیده اند