وی می‌گوید نویسنده‌ای که منتظر شرایط ایده‌آل برای نوشتن است، سرانجام در حسرت نوشتن حتی یک کلمه روی کاغذ خواهد مرد. این جمله برای انجام هر کار خلاقانه‌ای نیز صدق می‌کند. وایت این حرف‌ها را به این خاطر می‌گفت چون محیط خانه‌اش برای نوشتن بیش از حد شلوغ و پر سر و صدا بود. اعضای خانواده‌اش عادت داشتند بدون در نظر گرفتن اینکه او یک نویسنده است سر و صدا کنند و او با این موضوع مشکلی نداشت و به نوشتن در محیط‌های شلوغ عادت کرده بود.

وایت انسان شوخ‌طبعی بود وعادت نداشت برای چیزهای روزمره خودش را ناراحت کند. با این روحیه سراغ نوشتن مطلب طنز رفت و آثاری نوشت که بسیار مورد توجه قرار گرفتند.

وایت بسیار اهل سفر بود و در دوره‌ای از زندگی به اکثر نقاط آمریکا سفر کرد. او به کار علاقه زیادی داشت و بیشتر اوقاتش را با نوشتن مطالبی برای مجلات یا نوشتن داستان‌هایش می‌گذراند. در ۱۹۲۵ با مجله تازه‌تاسیس نیویورکر آغاز به همکاری کرد و همکاری‌اش سال‌ها ادامه پیدا کرد و به‌عنوان یک نویسنده، ستون‌نویس و ویراستار، نقش اساسی در تثبیت جایگاه این مجله به‌عنوان مجله‌ ادبی پیشتاز بازی کرد. در سال ۲۰۰۴ انجمن کتاب‌فروشی‌های آمریکا جایزه‌ای را به نام این نویسنده بنیان‌گذاری کرد. جایزه‌ ئی‌بی وایت به کتاب‌هایی تعلق می‌گیرد که استانداردهای جهانی برای بلندخوانی را داشته باشند.

 

این مطلب برایم مفید است
3 نفر این پست را پسندیده اند