اینکه خواندید روایت پرویز پورحسینی از دوران آموزش بازیگری‌اش است. او در ۱۳۲۰ در تهران به دنیا آمد. او در فیلم‎‌های کارگردانانی چون بهرام بیضایی، علی حاتمی، حمید سمندریان، مسعود کیمیایی، واروژ کریم‌مسیحی و امرالله احمدجو بازی کرده است. پورحسینی همچنین در سال ۱۳۵۰ در نمایش ارگاست به کارگردانی پیتر بروک نیز بازی کرده است.

خودش در خاطره‌ای تعریف می‌کند: «زمانی که از فیلم‌برداری فیلم مریم مقدس به سمت خانه برمی‌گشتم تصادف کردم. بسیار عصبانی بودم و برای دعوا از ماشین پیاده شدم. می‌خواستم داد و بیداد کنم که یکدفعه طرف مقابلم ذوق زده گفت: وای حضرت زکریا شما هستید؟ من هم در رودربایستی او قرار گرفتم و بدون گفتن کلمه‌ای و با خوشحالی تمام از تصادف از او خداحافظی کردم.»

او همچنین تعریف کرده که «در فیلم شب حادثه سیروس الوند من نقشی منفی بازی می‌کردم. زمانی که برای اولین بار مادر و مادربزرگم را برای تماشای این فیلم به سینما بردم، یکی از تماشاگران در حین تماشای فیلم ناسزایی به من (شخصیتم در فیلم) گفت، همانجا مادربزرگم شروع به دعوا کردن با او کرد و دادوهوار به راه انداخت که چرا به پسر من بد و بیراه می‌گویی او اصلا بد نیست. خلاصه ماجرایی بود که به زحمت توانستیم حلش کنیم.»

این بازیگر معتقد است: «از بازی کردن نقش‌های منفی خاطره‌ خوشی ندارم. در دهه شصت نقش‌های منفی بازی می‌کردم؛ در فیلم «طلسم»، «شب حادثه»، «ایستگاه» و مجموعه تلویزیونی «دومین انفجار.» حتی برای فیلم «طلسم» در جشنواره فجر کاندیدای بهترین نقش مکمل شدم. نقش‌های منفی‌ای که در فیلم‌ها و سریال می‌بینیم اکثرا سیاهند؛ درحالی‌که آدم‌ها در زندگی نه سیاهند و نه سفید. آدم‌ها، خاکستری‌اند. بازی کردن در نقش‌های منفی هیجان‌انگیز است. اگر این آدم‌ها نباشند. قصه از حرکت باز می‌ایستد، اگر نقش کاملی در این زمینه پیش بیاید، شاید کار کنم ولی از بازی کردن در نقش‌هایی که انرژی مثبت دارند لذت می‌برم، حالم را خوب می‌کند. دوست دارم انرژی مثبتم را با دیگران تقسیم کنم.»

 

این مطلب برایم مفید است
1 نفر این پست را پسندیده اند