با اینکه تنها ۳۷ سال زندگی کرد اما بین ۸۰۰ تا ۹۰۰ تابلوی نقاشی رنگ و روغن کشید و بیش از هزار اثر هم روی کاغذ کار کرد. گویا مدام نقاشی می‌کرد تا به آرامش برسد. عادت داشت از طبیعت نقاشی بکشد و علاقه‌ای به پرتره نداشت. البته وقتی درگذشت مشخص شد که ۳۰ بار چهره خودش را نقاشی کرده است. عادت مهم دیگرش نوشتن نامه بود. بیش از ۸۰۰ نامه نوشت که بیشتر آنها خطاب به برادرش بود که هم ‌سنگ صبورش به حساب می‌آمد و هم حامی مالی‌اش. ون‌گوک به رنگ زرد علاقه فراوانی داشت و خیلی از کارهایش را با این رنگ کشیده که به مرور زمان به قهوه‌ای بدل می‌شدند. معتقد بود که تلفظ نام ون‌گوک سخت است و املای آن معمولا با اشتباهات نگارشی مواجه می‌شود. از این رو تصمیم گرفت به جای نوشتن نام ‌کاملش صرفا روی نقاشی‌ها بنویسد «ونسان». البته عادت نداشت همه‌ نقاشی‌هایش را هم امضا کند. می‌گویند ون‌گوک اغلب با پول‌هایش وسایل نقاشی می‌خرید و به همین خاطر پول چندانی برای غذا خوردن و خرید لباس نداشت و با فقر و گرسنگی روزگار می‌گذراند. زنی به نام «ژانه کالمنت» که متولد سال ۱۸۷۵ بود و با ۱۲۲ سال سن لقب پیرترین انسان را به خود اختصاص داده و تا سال ۱۹۹۷ زنده بود تعریف می‌کرد که ون‌گوک را بارها دیده که به مغازه‌ای برای خرید رنگ می‌رفت و خیلی کثیف و بدلباس و بی‌نزاکت بود و همه او را خل و چل صدا می‌زدند.

 

این مطلب برایم مفید است
2 نفر این پست را پسندیده اند