این بازیگر که در پنج فیلم او بازی کرده است، در گفت‌وگویی با «ایسنا» گفت: «جزیره رنگین» آخرین کار من در فیلمی از آقای سینایی بود و «عروس آتش» مهم‌ترینش؛ اما مهجورترین کار «در گفت‌وگو با سایه» بود که به نوعی دچار مشکل شد؛ چون کسانی که طرفدار صادق هدایت بودند با فیلم برخورد خوبی نداشتند و از آنجا که اکران خوبی هم نداشت خیلی کمتر دیده شد؛ گرچه اصولا فیلم‌های آقای سینایی هیچ‌کدام اکران خوبی نداشتند، حتی «عروس آتش» که‌ فیلم بسیار مهمی بود.

او درباره دغدغه‌مندی خسرو سینایی در پرداختن به سوژه هر کدام از آثارش و بی‌توجهی‌هایی که در هنگام نمایش دیدند، گفت: مساله فقط اکران نبود و این بی‌توجهی از اساس درباره فیلم‌های ایشان وجود داشت؛ یعنی مشکلی که آقای سینایی با فضای هنری حاکم داشتند، این بود که انگار نادیده گرفتن ایشان باب شده بود و این موضوع طی سال‌هایی که ایشان کار می‌کرد، دیده می‌شد.‌

مثلا زمانی که لازم بود بودجه‌ای برای کارهایشان داده شود یا حمایتی از طرف دولت صورت بگیرد این بی‌توجهی اتفاق می‌افتاد و ایشان همیشه با حداقل بودجه و امکانات کارهای خود را پیش می‌برد. خیلی وقت‌ها با بودجه شخصی فیلم‌های خود را ساختند؛ اما بخش دیگر بی‌توجهی و بی‌مهری از اهالی سینما یا دوستان همکار بود.

وی ادامه‌ داد: در این بیش از ۳۰ سالی که با ایشان کار کردم مثل پدرم بودند و چون خیلی وقت‌ها کنارشان بودم بعضی حرف‌هایشان را به من می‌گفتند و در جریان خیلی مسائل بودم.

 برای او این امری عادی بود که در ایران به‌عنوان یک هنرمند، در حاشیه باشد؛ ولی بی‌مهری‌ها از برخی دوستان هنرمند خیلی بیشتر بود و همین بیشتر برای او ناراحت‌کننده بود. احمدی گفت: خیلی از دوستان می‌گفتند آقای سینایی اصلا فیلم‌ساز نیست و مستندساز است؛ درحالی‌که ایشان بیش از هشت فیلم داستانی بلند دارد و چندین فیلم داستانی کوتاه ساخته است که فکر می‌کنم از مستندهایشان بیشتر است.

 

این مطلب برایم مفید است
10 نفر این پست را پسندیده اند