مارک تواین عقیده زیادی به خوردن صبحانه‌ مقوی و سالم داشت و پس از صرف صبحانه، بدون اتلاف وقت مشغول نوشتن می‌شد و تا ساعت ۵ بعد از ظهر بی‌وقفه می‌نوشت. مارک تواین در این ‌باره می‌گوید: «اگر اولین کاری که هر روز صبح انجام می‌دهی این باشد که قورباغه زنده‌ای را قورت بدهی، بقیه روز خیالت راحت است که سخت‌ترین و بدترین کاری را که ممکن است در تمام‌روز برایت پیش بیاید انجام داده‌ای.» قورباغه شما در واقع بزرگ‌ترین و مهم‌ترین کاری است که باید انجام بدهید، همان کاری که اگر الان فکری به حالش نکنید، به‌احتمال‌ زیاد همین‌طور انجام آن را به تعویق خواهید انداخت. ضمنا کار موردنظر همان کاری است که انجام آن در حال حاضر می‌تواند بیشترین تاثیر مثبت را در زندگی شما بگذارد. نگارش کتاب‌هایش به اندازه‌ای برای تواین اهمیت داشت که حتی ناهار را نیز کنار می‌گذاشت و خانواده‌اش به‌خوبی از جدیت او در حین نگارش باخبر بودند و وقتی که مشغول نوشتن بود کسی از افراد خانواده اجازه مزاحمت نداشت. جالب اینجاست اگر پیشامد ناخوشایندی رخ می‌داد و اعضای خانواده به حضور مارک تواین نیاز ضروری داشتند نباید نزدیک او می‌شدند و از فاصله‌ای دور با نواختن شیپور این نویسنده سخت‌کوش را آگاه می‌کردند که به او نیاز دارند. یکی از عادت‌های مهم مارک تواین این بود که در رختخواب می‌نوشت و احساس می‌کرد این‌طوری آرامش بیشتری پیدا می‌کند. وقتی از خانه بیرون می‌رفت مدام حواسش به در خانه‌اش بود. بارها پیش می‌آمد که برگردد و قفل در خانه را دوباره چک کند. می‌گفت به بیمه‌های خدماتی هم هیچ اطمینانی ندارد،‌ چون ممکن است به جای دست‌نوشته‌هایش به او یک دفترچه نو و تازه بدهند. جایی درباره عادت‌های خود گفته است:

«عادت، عادت است و آدم نباید آن را بگیرد و از پنجره پرتش کند بیرون، بلکه با زبان خوش، پله پله آن را پایین بیاورد و از در بیرونش کند.» مارک تواین از دید بسیاری از اطرافیانش تا حدودی بداخلاق و لجباز بود. به نظر می‌رسد این بداخلاقی و لجبازی در بسیاری از ابعاد زندگی وی سایه افکنده بود. از دید بسیاری نیز به عنوان فردی نکته‌سنج و صریح شناخته می‌شد. او تخلصش را از یک اصطلاح قایقرانی قرض گرفته بود. تواین این نام را در زمانی که با قایق‌های بخار در آب‌های میسوری سفر می‌کرد، ‌انتخاب کرد. در اصل «مارک تواین» جایی است که آب آن ۱۲ فوت بالاتر از مسیر اصلی رودخانه و در نتیجه برای حرکت قایق‌ها امن است. ساموئل کلمنز در ۲۱ آوریل ۱۸۵۹ در ۲۴ سالگی موفق شد گواهی‌نامه قایقرانی بگیرد. تواین عاشق سگ‌ها بود و اسم‌های عجیبی برای سگ‌های گله نژاد اسکاتلندی‌اش انتخاب کرده بود. «می‌دانم»، «می‌دانی» و «نمی‌دانم» نام‌ این سه حیوان خانگی بود.

 

این مطلب برایم مفید است
0 نفر این پست را پسندیده اند