درودی با اشاره به بیماری سرطان خود که از ۲۰ سال پیش به آن مبتلا شده از آن به‌عنوان معجزه زندگی‌ و نقطه عطفی در خلق آثار مهم هنری خود یاد کرد و ادامه داد: هیچ گاه سرطان را جدی نگرفتم. سرطان معجزه زندگی من بود. معجزه‌ای که به من زنده بودن را یادآوری کرده و هر ثانیه از زندگی‌ام را لبریز از عشق کرده است. هر اثری که می‌کشم من را به حالت عرفانی می‌برد و نقاشی‌هایم به‌گونه‌ای ترجمان و تصویر دنیای ذهنیات من هستند. این چیزی است که من را بعد از ۲۳ بار جراحی سرپا نگه داشته است. این هنرمند در سخنان خود به تاریخ کهن ایران زمین و فرهنگ غنی هزار ساله این سرزمین اشاره کرد و گفت: من خاکم، از خاکم و از خاک ایرانم، زاده خراسانم و جرات و جسارت خود را از همین خراسان به ارث برده‌ام؛ از سرزمین فردوسی بزرگ که جد من است. روی سنگ قبر من چیز زیادی ننویسید، فقط یک کلمه بنویسید: ایران. درودی در ادامه با اشاره به بخشی از غزل معروف مولانا «ما ز بالاییم و بالا می‌رویم، ما ز دریاییم و دریا می‌رویم»، درباره شاعران بزرگ ایران بیان کرد: استاد بزرگ زندگی من، حضرت مولانا بوده است. ما ایرانیان چقدر خوشبختیم که مولانا را داریم و به زبان مادری خود از اشعار گران‌قدر و باشکوه او لذت می‌بریم. چقدر خوشبختیم که فردوسی را داریم. چقدر خوشبختیم که ایران عزیز را داریم. مولانا «ما ز بالاییم و بالا می‌رویم» را بیهوده نگفته و اگر به این اعتقاد داشته باشیم، دیگر کدام غم اجازه دارد در وجود ما رخنه کند؟

این مطلب برایم مفید است
8 نفر این پست را پسندیده اند