به گزارش مهر وی تاکید کرد: اشاعه و افزایش این نمایش‌ها به نفع تئاتر کشور نیست؛ چراکه بخش بزرگی از پول و انرژی، توان و خلاقیت تئاتر را به خود اختصاص می‌دهد و یک فرهنگ تفننی توام با زرق و برق را ترویج می‌کند که کم‌کم معنای تئاتر را از چارچوب همیشگی‌اش جدا می‌کند. مخاطب اصلی این تئاترها طبقه نوکیسه و پولدار این روزهای جامعه ما هستند که اتفاقا محافظه کار و انتقادناپذیر هم هستند و این مدل تئاترها محل تفرج و تفریح آنها به حساب می‌آید. صادقی افزود: البته معتقدم این فضا، موقتی است و به محض اینکه این جریان اجتماعی تغییر یابد به سرعت نسل این نوع نمایش‌ها هم برچیده می‌شود و دوباره رجوع به هنر اصیل و مردمی تئاتر شکل می‌گیرد. این وضع، وضع رفاه کاذب بعد از سازندگی است که اتفاقا نمونه تاریخی هم دارد. در فرانسه و بین دو جنگ هم چنین اتفاقی افتاد و تئاترهای نوکیسه و تجاری و پر زرق و برق رونق گرفتند؛ ولی تعدادی از چهره‌های اصیل و حرفه‌ای تئاتر دست به دست هم دادند و جمعی را که آن روزگار به نام «کارتل» شناخته می‌شد، شکل دادند و به مرور توانستند فضای مردمی و اجتماعی تئاتر را بازگردانند و اگر اروپای امروز چیزی برای عرضه در فضای تئاتر دارد از همان «کارتل» و تلاش‌های آن جمع نشأت گرفته است.