وی که اخیرا رمانی با نام «هیپی» به چاپ رسانده و داستان آن درباره تجربیات شخصی وی در کشف آمریکای جنوبی و اروپا در دهه ۱۹۷۰ میلادی است، درباره این اثر توضیح داد: «نسل من احساس می‌کرد وقتی هیپی باشی همیشه در همان حالت باقی خواهی ماند. البته من الان در سوئیس ساکن هستم و نمی‌توانم مانند یک هیپی زندگی کنم؛ اما روحیات مربوط به آن را حفظ کرده‌ام. همچنان ساده زندگی می‌کنم، غذای سالم می‌خورم، و به زنان احترام می‌گذارم. نسل من درک خوبی از ذهن انسان داشت و به سفر کردن علاقه داشت اما در نهایت مجبور شد سر و سامان بگیرد و ارتباط برقرار کردن بین این دو حالت برایش سخت شد.» کوئیلو افزود: «احساس می‌کنم این روزها صدای همسایه‌هایمان را نمی‌شنویم. با همه گفت‌وگویی مودبانه داریم؛ اما در نهایت هیچ چیز از آن مکالمه به یاد نداریم. به یاد دارم زمانی انسان‌هایی پر از امید بودیم و احساس می‌کردیم توانایی تغییر دنیا را داریم.»