به گزارش خبرگزاری «ایسنا» این نویسنده گفت: «متاسفانه در کشور ما فقط حکومت نیست که می‌خواهد سازوکارها و فضای فرهنگی را کنترل کند، هر کس در هر جا موقعیتی دارد، سعی می‌کند همین کار را بکند، بگوید چه کسی چه کاری بکند یا نکند. چه چیزی برای فرهنگ مردم خوب است یا نیست. همه‌ اینها غافل از این هستند که مقولات فرهنگی آن‌قدر گسترده و پیچیده هستند که درنهایت کارِ خودشان را می‌کنند و این کنترل‌ها فقط خدشه‌هایی کوتاه بر آن می‌اندازند. مصیبت فضای فرهنگی ما همین سعی قدرت‌ها در کنترل‌گری‌شان است و نه بودن یا نبودن فلان کس در فلان جا و فلان فعالیت. این قدرت‌ها چه حکومتی باشند و چه از نهادهای مدنی یا مردمی، اگر قصدشان حذف آدم‌ها و فعالیت‌ها باشد برای مثلا کنترل فضای فرهنگی، درنهایت فقط این فضا را مساله‌دار می‌کنند. یعنی اینکه مساله‌دارشدن فضای فرهنگی ما به‌خاطر حضور چند هنرپیشه در عرصه‌ ادبیات یا عکاسی یا موسیقی نیست، یا چند ادبیاتی در عرصه‌ سینما و موسیقی و غیره، به‌خاطر این است که بعضی می‌خواهند هر کس را در یک کادر محبوس کنند که مثلا فلان هنرپیشه حق نداشته باشد داستانش را منتشر کند یا آلبوم موسیقی‌اش را. متاسفانه این کنترل‌گری در برخی دیدگاه‌ها مستتر است و چنین به نظر می‌رسد که از پیش روشن است که هیچ‌کس نباید از عرصه‌ای که در آن کار می‌کرده پا به عرصه‌ دیگری بگذارد.»

وی می‌افزاید: «به‌نظرم باید این کنترل‌گری‌ها را کنار بگذاریم و بگذاریم هر کس فرصت عرضه‌ خود در هر عرصه‌ای را داشته باشد و مردم هم فرصت انتخاب داشته باشند تا کسی و کاری را بپذیرند یا نپذیرند. آنجاست که عیار آدم‌ها و کارها معلوم می‌شود، حالا کارشان را گران عرضه کنند یا ارزان، توفیری نمی‌کند. مخاطب اگر دارد، چرا نکنند؟ ما باید فقط به فکر آن آدم‌هایی باشیم که دل‌شان می‌خواهد فلان فیلم یا تئاتر یا کنسرت را ببینند یا فلان کتاب را بخوانند و پولش را ندارند.»