به گزارش خبرگزاری مهر، این منتقد توضیح داد: عباس کیارستمی در حالی در سال ۱۹۸۹ به جشنواره نانت آمد که از حضور حرفه‌ای او در سینما سال‌ها می‌گذشت و به همین دلیل خیلی دیر در جشنواره ما شناخته شد. اکنون ما در حال شناخت فیلم‌های قدیمی کیارستمی هستیم و این در حالی است که عباس کیارستمی ۲۰ سال قبل از آن کار می‌کرد و حرفه‌ای بود. وقتی اولین فیلم او را دیدم ۱۸ ساله بودم و واقعا شوکه شدم، چون نگاه آن زمان کیارستمی در ایران خیلی جلوتر از ما بود. کیارستمی در فیلم‌هایش ترکیبی از عکاسی، فیلم، نقاشی و ادبیات استفاده می‌کرد که این نوع سبک کار، الان در سینمای جهان به کار گرفته می‌شود ولی او در زمان خود این ایده را عملی کرد. بارون افزود: هر قدر سعی می‌کردیم عباس کیارستمی را بشناسیم، همیشه چند مرحله جلوتر از ما بود و این موضوع به نگاه او برمی‌گشت. آدم باید خیلی هنرمند باشد که بتواند برای مثال یک زندگی شهری، روستایی و بین‌المللی را تلفیق کند و فاصله‌ها را از بین ببرد که او این کار را می‌کرد. او می‌توانست فیلمی بسازد که در عین مهربانی و صداقت روستایی، جلوه‌های زندگی رسمی شهری را نمایش دهد.

این منتقد ادامه داد: در فرانسه جبهه چپ‌گرا با کیارستمی موافق نیست در حالی که برخلاف آن چیزی که آنها فکر می‌کنند، نگاه کیارستمی جهانی و متفاوت است. دبیر جشنواره فیلم نانت همچنین درباره موفقیت بیشتر سینماگرهای ایرانی در جشنواره‌های جهانی گفت: نمی‌توان در این زمینه یک الگو ارائه کرد، اما الان خیلی از فیلم‌سازهای ایرانی به دلیل موفقیت‌های اصغر فرهادی، فرم و محتوای این فیلم‌ها را تکرار ‌می‌کنند این در حالی است که در دهه‌های ۸۰ و ۹۰ میلادی، عباس کیارستمی، بهرام بیضایی و امیر نادری بر اساس ایده و تفکر خودشان فیلم ساختند و همین موضوع سبب تنوع سینمایی در آن دوران شد. اگر ایده و تفکر نو بین فیلم‌سازهای جوان ایرانی نیز دارای اهمیت شود، مسلما موفقیت‌های ایرانی‌ها دوباره تکرار خواهد شد.