این نوازنده تار با تاکید بر حمایت هنرمندان از یکدیگر تصریح کرد: همه ما به نوعی پشتیبانی نیاز داریم. علی رهبری نیز در ایران به پشتیبانی همکاران خود نیاز داشت. من علی رهبری را ستایش نمی‌کنم که کسی را کوچک کنم، مساله این است کسی که یک‌باره به ایران می‌آید بعضی مسائل اداری و مناسبات را نمی‌داند. من بلد هستم در ایران چگونه زندگی کنم و بلدم چطور با این سختی‌ها کنار بیایم. وی افزود: در ایران درک و تلاش لازم وجود نداشت که رهبری را در ایران نگه دارد و مسوولان تخصص لازم در این زمینه را نداشتند. همیشه مصلحت‌های اداری و... وجود دارد که باعث می‌شود با افراد به درستی برخورد نشود و با علی رهبری نیز به گونه‌ای برخورد شد که انگار موزیسین تازه کاری است که می‌خواهد در ارشاد استخدام شود. علیزاده درباره توصیه خود به مسوولان عنوان کرد: من توصیه‌ای به مسوولان ندارم، ۴۰ سال زمان برای دانستن کافی است.

مسوولان وظیفه دارند شرایط فرهنگی و هنری را به‌گونه‌ای مدیریت کنند که نوعی تفاهم حاصل شود. این نوازنده در بخشی از حرف‌هایش به لزوم اتحاد میان هنرمندان تاکید کرد و با اشاره به ماجرای پیش آمده برای عباس کیارستمی گفت: همبستگی میان پزشکان آنقدر زیاد بود که ما هنوز هم جزئیات دقیقی از آنچه برای کیارستمی رخ داد، دریافت نکردیم. وی با اشاره به قوانین دریافت مجوزها بیان کرد: اگر ما مدیریت ثابت و با اصولی داشته باشیم هنرمندان خود را با آن پیوند می‌زنند. این منطق ندارد که من بعد از ۵۰ سال فعالیت باز هم باید برای فعالیت هنری مجوز بگیرم. البته این مجوزها هنری نیست، بلکه ممیزی و سانسور در آثار است.