باران کوثری در یادداشت خود که در اینستاگرام به اشتراک گذاشته نوشته است: «عصبانی نیستم در آن سال‌ها ساخته شد، مشخصا همان سال‌ها... مساله چیست؟ مشکل کجاست؟ غیر از ارشاد فیلم‌ها از زیر تیغ مصلحت چند نهاد و سازمان و ارگان و وزارتخانه باید جان سالم به در ببرند تا دیده شوند؟ این مردم چند قیم و چهره ظاهرالصلاح لازم دارند تا تشخیص دهند دیدن چه فیلم‌هایی برایشان مخرب است؟ گناه جوانانی مثل رضا درمیشیان چیست؟ اینکه به جای ساختن فیلم زیرزمینی و غیرقانونی و مهاجرت، پنج سال پای اکران فیلمش در ایران ایستاد و یک قدم از قانون فراتر نرفت... «عصبانی نیستم» با مجوز و پروانه نمایش و امضای همه مسوولان مربوطه بازهم اکران نشد، این یعنی جایی کسانی قدرتشان حتی از قانون بیشتر است. این یعنی ناامیدی محض...»