به گزارش «پایگاه خبری اتاق تهران»، رئیس اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی ایران گفت: مشکلات بخش صنعت و معدن کشورمان امروز تنها به موضوع تامین منابع مالی خلاصه نمی‌شود و موضوع بهره‌گیری و بهره‌برداری کارآمد از منابع مذکور نیز یک دغدغه مهم به‌شمار می‌آید و احتیاط بانک‌ها در تخصیص تسهیلات نیز شاید به‌واسطه همین امر باشد، چراکه نسبت به کارآمدی و بهره‌وری این اعتبارات و تسهیلات، نگرانی‌هایی دارند. شافعی، در هفتاد و هفتمین جلسه دبیرخانه شورای گفت‌وگوی خراسان رضوی افزود: ضعف موجود از فقدان برنامه و استراتژی مدون برای توسعه صنعتی کشور نشات گرفته و این مساله به‌نوعی نااطمینانی در میان واحدهای صنعتی منجر شده است. هر دولتی در بازه حضور خود در این باب ادعاهای زیادی داشته است و حتی خود را موظف دانسته تا برای نقشه راه و استراتژی صنعتی کشور اقدامی را صورت دهد، اما با وجود همه این تلاش‌ها، هنوز هیچ سند جامعی در این حوزه وجود ندارد و صرفا بعضی اقدامات مقطعی محقق شده‌اند.شافعی اظهار کرد: ما در این بخش با نوعی بی‌برنامگی مواجهیم. نگاه تکثرگرا در ایجاد واحدهای تولیدی کشور نیز باعث شده ظرفیت‌های ایجادی، با بهره‌وری که از آن بخش حاصل می‌شود، تناسبی نداشته باشد. حتی اگر امروز، مانع تحریم از شانه اقتصاد سبک و دغدغه تامین مالی نیز مرتفع شود، باز این تعداد واحد تولیدی که با یک بازار اشباع شده مواجهند نمی‌توانند با ظرفیت کامل خود فعالیت کنند و در عرصه داخلی یا بازار رقابت بین‌المللی، حضوری موثر داشته باشند.

او با بیان اینکه وزارتخانه‌های مرتبط و مجلس این موضوع را مورد توجه قرار داده‌اند، افزود: امیدوارم تلاش‌های موجود برای تدوین استراتژی توسعه صنعتی به سرنوشت وعده‌های پیشین دچار نشود. در صورت برنامه‌ریزی صحیح، تکلیف بانک‌ها نیز در پرداخت تسهیلات و ارائه خدمات بهتر مشخص می‌شود و اطمینان کافی از رونق‌گیری صنایع در صورت دریافت تسهیلات به وجود خواهد آمد.

رئیس اتاق مشهد، در بخش دیگری از اظهارات خود با انتقاد از دیدگاه‌هایی که صرفا اقناع نظر توده‌ها را مدنظر دارد و افق‌های بلندمدت را نادیده گرفته و بر منافع کوتاه‌مدت تاکید می‌ورزند، گفت: تجربه نشان داده که حل مقطعی مشکلات مردم و ارائه راهکارهای موقت باعث شده مشکلات به قوت خود باقی مانده و مکرر بروز کنند. شافعی تاکید کرد: متاسفانه دیدگاه‌هایی درباره جلب رضایت توده مردم از سوی برخی از مسوولان وجود دارد؛ اما به این نکته توجه نمی‌شود که این رضایت در بلندمدت به نفع توده مردم نیست؛ راه درست این نیست که به سمت توزیع پول برای رفع مشکلات روزمره مردم برویم. اگر راه این باشد پس برای آینده چه باید کرد؟

رئیس اتاق ایران تصریح کرد: اگر به دنبال چاره‌جویی موثر برای مشکلات هستیم باید یک توسعه پایدار شکل بگیرد. بالا بردن سطح رفاه عمومی در جامعه می‌تواند مشکلات را از میان ببرد به توسعه اشتغال، کاهش تورم و نهایتا بالا بردن درآمد سرانه کشور منجر شود و گرفتاری‌ها را رفع‌ورجوع کند. او افزود: رسیدن به چنین اهدافی شاید در کوتاه‌مدت نارضایتی را به دنبال داشته باشد اما باید تبعات آن را به نفع تحقق هدفی والاتر بپذیریم. اگر بخواهیم شأن مردم را در نظر بگیریم باید به این مساله توجه کنیم که اعانه دادن در هیچ جامعه‌ای باعث توانمندی آن نشده و اتفاقا در عمده موارد، عقب‌ماندگی‌ها را تشدید کرده است. شافعی اظهارکرد: عامل اصلی برای رفع عقب‌ماندگی، بهره‌گیری از ظرفیت بخش خصوصی است. به‌تبع آن نیز‌ ایجاد دیدگاه‌های بلندمدت و هموارسازی مسیر فعالیت این بخش بر عهده مسوولان است تا خدمتی واقعی به مردم ارائه کنند.رئیس اتاق ایران در بخش دیگری از سخنانش در باب چالش‌های فعالان اقتصادی در مواجهه با سیستم بانکی کشور‌ گفت: رفتار برخی از بانک‌ها با بخش خصوصی در پروژه‌ها، رفتار شراکتی نیست. این ‌یک مساله کلی و اساسی است که ما در سود و زیان با یکدیگر شریک هستیم و غیر از بانک‌های توسعه‌ای در بعضی دیگر از موسسات پولی و مالی کشور، این رویکرد و دیدگاه را مشاهده نمی‌کنیم.

شافعی یادآور شد: وقتی نرخ تسهیلات مشخص می‌شود، بانک‌ها بندهایی نسبت به ارائه تسهیلات مطرح می‌کنند که برای بخش خصوصی مشکل‌زا می‌شود. به‌طور مثال، برای تمدید تسهیلات گذشته، بانک تاکید بر کارشناسی دوباره وثیقه قبلی دارد و برای انجام یک کار کارشناسی نیم‌ساعته، حداقل ۱۵ میلیون تومان مطالبه می‌کند. این هزینه‌تراشی‌ها و مانع‌تراشی‌ها، بخش خصوصی را توانمند نخواهد کرد.او ادامه داد: برخی تصمیمات بانکی با کارشناسی لازم یا نظرخواهی از بخش خصوصی انجام نمی‌گیرد. از سویی شاهدیم که بنگاه‌های اقتصادی برای ورود مواد اولیه و تامین قطعات یدکی خود با چالش روبه‌رو هستند و حتی کارخانه عظیمی ناگزیر خط تولید خود را به خاطر یکی از قطعات یدکی به قیمت دو تا سه هزار دلار، تعطیل می‌کند. وقتی پیگیر مشکلات آن می‌شویم، می‌بینیم موضوع تخصیص ارز یا ترخیص کالای او با چالش مواجه و تبعاتش به توقف تولید منجر شده است. چطور این عملکرد بانک‌ها را می‌توان در راستای تحقق شعار «جهش تولید» ارزیابی کرد؟

این مطلب برایم مفید است
0 نفر این پست را پسندیده اند