علت واقعی حضور چین در خاورمیانه، توسعه سریع اقتصادی این کشور است. بین سالهای ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۹، واردات نفت چین از خاورمیانه ۱۰ برابر افزایش یافت. در سالهای ۲۰۱۹-۲۰۲۰ ، کشورهای خلیج فارس تقریباً ۴۰ درصد از واردات نفت چین را تأمین می کردند که عربستان سعودی به تنهایی تامین کننده ۱۶ درصد از آن و بزرگترین تامین کننده نفت خام چین بود. عراق، جایی که ایالات متحده میلیاردها دلار برای تغییر رژیم در آن هزینه کرده، در بین پنج تامین کننده اصلی نفت چین قرار دارد. ایران رتبه هشتم را دارد. پکن به وضوح منابع انرژی منطقه را برای توسعه مداوم چین و در نتیجه گسترش نفوذ جهانی اش بسیار مهم می داند.

الزامات اقتصادی چین در خاورمیانه، به همراه دیپلماسی مورد نیاز برای حفظ آن، توضیح دهنده بسیاری از اقدامات اخیر این کشور در منطقه است. به عنوان مثال ، در اوایل سال ۲۰۲۱ ، پکن یک توافقنامه «همکاری استراتژیک» را با تهران منعقد کرد. این قرارداد ۲۵ ساله که [گفته می شود] شامل وعده ۴۰۰ میلیارد دلار سرمایه گذاری چینی در ازای فروش نفت با تخفیف زیاد و افزایش همکاری های امنیتی بود، باعث نگرانی واشینگتن شد. نزد بسیاری چنین تصور می شد که پکن سعی می کند تحریم های آمریکا را نادیده بگیرد تا تهران را از سیاست خارجی تهاجمی و توسعه برنامه هسته ای خود دور کند.

مشروح این گزارش را در اقتصادنیوز با تیتر رمزگشایی از حضور چین در خاورمیانه بخوانید.

این مطلب برایم مفید است
16 نفر این پست را پسندیده اند