این یک مخمصه هویتی و موجودیتی است: او بدون ادعای ریاست جمهوری نمی تواند دونالد ترامپ باشد. اگر پادشاهی هم در گذشته و هم بطور بالقوه در آینده نباشد، او نمی تواند توجه و ارادت حزب جمهوریخواه را جلب کند و اساساً چرا او هیچوقت از این کار منصرف شود؟ در واقع ، به نظر می رسید که وقتی دقیقاً وارد لابی مار-ا-لاگو شدم  به لحاظ استراتژیک نشسته بودم تا بتوانم نظاره‌گر و شنونده تلاش های یک هیئت جمهوری خواه در برابر آقای ترامپ و سلطه انکارآمیز وی بر آنها باشم.

بعد از اندکی مکالمه او با من در مورد تحقیر او نسبت به هر جمهوری خواهی که در ارادت نسبت به او کمتر از حد مطلق باشد صحبت کرد - به هر حال او قدرت شکستن افرادی را که از آن زمان او را ناامید کرده اند (مانند سناتور میچ مک کانل و قاضی برت کاوانو) ، داشته است.

به نظر می رسید او نه تنها پارانویای چندانی در مورد چالش های پیش روی خود ندارد، بلکه جنگجویانه بود، و از صحبت درباره تلافی‌های بالقوه آینده‌اش لذت می برد.

مشروح این گزارش را در اقتصادنیوز با تیتر زنگ هشدار را به صدا درآورید؛ ترامپ ۲۰۲۴ کاندیدا می‌شود بخوانید.

این مطلب برایم مفید است
16 نفر این پست را پسندیده اند