کمی بیشتر از ۵ سال پیش، اندکی پس از اجرایی شدن قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد -که در تأیید برجام بود- شی جین پینگ، رئیس جمهوری چین در سفری رسمی به ایران آمد و بنابر گزارش‌ها پس از موافقت پکن با پیشنهاد تهران برای تنظیم روابط راهبردی بلندمدت در بازه ۲۵ساله، طرفین در بیانیه‌ای مشترک به تاریخ ۳ بهمن ۱۳۹۴ اعلام کردند که روابط را به سطح مشارکت جامع راهبردی ارتقاء دادند و در بند ۶ این بیانیه ضمن ابراز تمایل برای رایزنی و مذاکره جهت انعقاد سند همکاری بلندمدت، آمادگی خود را اعلام نمودند.

پس از آن وزارت امور خارجه همکاری با نهادهای مختلف کشور جهت تهیه نسخه پیش‌نویس برنامه همکاری جامع را آغاز کرد و پس از جلسات و رایزنی‌های متعدد و تدوین نسخه پیش‌نویس، جواد ظریف در سفر رسمی شهریور ۱۳۹۸ آن را به دولت چین تحویل داد. کمتر از یک سال بعد یعنی در بهار ۱۳۹۹، دولت چین بصورت نظر رسمی خود را درباره پیش‌نویس پیشنهادی ایران اعلام کرد. در نهایت پس از بررسی سند توسط وزارت خارجه و دیگر نهادهای کشوری و طی فرآیندهای قانونی در تاریخ ۳ تیر ۱۳۹۹ هیئت دولت مجوز رسمی آغاز مذاکرات برای امضای برنامه همکاری جامع بر اساس منافع متقابل بلندمدت را به وزارت امور خارجه اعطاء کرد.

مشروح این گزارش را در اقتصادنیوز با تیتر «محتوای توافق 25 سال ایران و چین/ 4 هدف اقتصادی توافق 25 ساله» بخوانید.

 

 

این مطلب برایم مفید است
283 نفر این پست را پسندیده اند