در این چارچوب فکری اگر روس ها با ایران وارد همکاری نظامی در سوریه می شوند ؛به منزله فاصله گرفتن این قدرت بزرگ از رقبای ایران است ویا اگر چین با تهران قرارداد٢٥ساله را امضا می کند ؛مساوی با صفر کردن یا سرد شدن روابط این قدرت جهانی با سعودی و اسراییل است.اما این دیدگاه کوچکترین همخوانی با واقعیت ندارد و هر دو بازیگر در منطقه خاورمیانه از استراتژی معامله‌گرایانه یا بده‌بستان (quid pro quo) پیروی می کنند.

یعنی این دو بازیگر بدنبال گسترش همزمان روابط با چهار بازیگر کلیدی منطقه یعنی ایران،اسراییل،ترکیه و عربستان هستند.چنین روابطی باعث می شود که قدرت مانور روسها و چینی ها در ماتریس خاورمیانه به شدت گسترش پیدا کند.این در حالیست که آمریکا به عنوان مهمترین رقیب این دو بازیگر جهانی از روابط حسنه با یکی از محورهای مهم منطقه یعنی ایران محروم است.

مشروح این گزارش را در اقتصادنیوز با تیتر «هدف پکن از قرارداد 25 ساله» بخوانید.

 

 

 

 

این مطلب برایم مفید است
1 نفر این پست را پسندیده اند