بعد از طرح این پیشنهاد در کیهان پنج‌شنبه ۲۲ فروردین‌ماه، برخی از محافل سیاسی این پیشنهاد را باعث واکنش نظامی آمریکا ارزیابی کرده و ساز تخیلی «سایه جنگ» را به صدا در آوردند و توضیح ندادند کهاولا؛ اگر آمریکا جرأت حمله نظامی به ایران را دارد کدام عامل را مانع از حمله می‌بیند؟! اخلاق؟! رعایت قانون؟! نگرانی از ضربه به ایران؟!... و این پرسش را هم بی‌پاسخ گذاشته‌اند که آمریکا تاکنون به کدامیک از اصول اخلاقی یا قانونی پایبند بوده است؟! و برای دشمنی با ایران اسلامی کدام اهرمی را در اختیار داشته که از آن استفاده نکرده است؟!

ثانیا؛ آمریکا یک بار در جریان جنگ تحمیلی و در حالی که ایران اسلامی در ضعیف‌ترین دوران حیات نظامی خود بود و آمریکا قدرتی به مراتب فراتر از امروز داشت، با همه توان و با همراهی بسیاری از قدرت‌های نظامی آن روز به ایران حمله نظامی کرد و طرفی نبست و...

اگر از بستن تنگه هرمز که با استناد به مواد ۱۴ تا ۲۳ کنوانسیون ۱۹۵۸ ژنو و مواد ۱۷ تا ۳۷ کنوانسیون ۱۹۸۲ جامائیکا حق قانونی ما نیز هست، صرفنظر کنیم، باید منتظر گام‌های بعدی آمریکا علیه کشورمان باشیم. ما علاوه بر بستن تنگه هرمز به‌روی شناورهای دشمن و متحدانش می‌توانیم از ظرفیت‌های فراوان دیگر نیز استفاده کنیم، ظرفیت‌ها و امکاناتی که در دریای سرخ داریم و ضربه زدن به شرکت‌های آمریکایی در منطقه و...آمریکا انکار نمی‌کند که براندازی جمهوری اسلامی ایران را به‌عنوان یک خط استراتژیک که با تغییر دولت‌ها تغییر نمی‌کند در دستور کار خود دارد.

از این روی اقدامات اخیر آمریکا را باید در همین چارچوب ارزیابی کرد، یعنی تضعیف گام‌به‌گام ایران تا آنجا که زمینه حمله فراهم شود! به نوشته تحلیلی اسپوتنیک «نظامی‌های آمریکایی فقط هنگامی وارد یک جنگ می‌شوند که طرف مقابل در ضعیف‌ترین وضعیت خود باشد» و درباره علت وحشت آمریکا از حمله به ایران می‌نویسد برای آنکه «امروزه ایرانی‌ها در بهترین شرایط نظامی - تاریخی خود قرار دارند».