این روزنامه اسرائیلی در ادامه نوشته است: اکنون، صحبت از آن است که دیگر دولتها در این باره با ایالات متحده همراه نمی شوند. اما ما باید از مشروعیتی که ترامپ به حاکمیتمان بر جولان داده استفاده کرده و بر تعداد ساکنان این منطقه بیفزاییم، تا تبدیل به شهری جدید شود. این هدف ملی ماست که باید مورد توجه هر دولتی که پس از انتخابات روی کار آید، قرار گیرد.

ایالات متحده شعار«صلح در مقابل زمین» را که به خاطر آن تمام روسای ما، از زمان رابین تا اریک شارون آماده چشم پوشی از جولان بودند را به سطل زباله انداخت. تاریخ پر است از نقاط اختلاف: آخرین تعدیلی که با هدف چشم پوشی از جولان صورت گرفت، در زمان اولمرت بود و بر اساس آن، قرار بود سوریه با ایران قطع رابطه کرده و به غرب نزدیک شود، تا بتواند بر دریاچه طبریه مسلط شود. اما اکنون، حق حاکمیت اسرائیل بر جولان از سوی تنها قدرت بزرگ جهان به رسمیت شناخته شده است، تا این اقدام در چارچوب تلاش آن برای خروج ایران از سوریه جای گیرد.

این نبرد اسرائیل و آمریکا با ایران است و زمانی که تحریمهای ایالات متحده برای به صفر رساندن کامل نفت ایران اجرایی شود، نبرد مذکور به اوج خود می رسد.

اسرائیل نه تنها ذخیره استراتژیک ایالات متحده، بلکه بازوی تاکتیکی و استراتژیک آن است. بازوی آمریکا در بخش غربی خاورمیانه که یک ویژگی خاص دارد: تمام هم پیمانان آمریکا در خاورمیانه از سربازان آمریکایی هم برخوردارند، اما اسرائیل سرباز آمریکایی ندارد.

آمریکای ترامپ به تمام جهان اعلام می کند که بعنوان عامل مؤثری در خاورمیانه باقی مانده و دوستانش را تنها نمی گذارد. زمانی که چند ماه پیش رئیس جمهور ایالات متحده از خروج نیروهای خود از سوریه صحبت کرد، تحلیلگران اسرائیلی این اقدام را هیستریک نامیده و آن را به منزله از پشت چاقو زدن به اسرائیل دانستند. اما اقدام اخیر ترامپ ثابت کرد که قصد رها کردن اسرائیل، مهمترین هم پیمان خود در منطقه خاورمیانه را ندارد.

قطعا این به رسمیت شناختن حاکمیت اسرائیل بر جولان از سوی ترامپ، هدیه ای به نتانیاهو پیش از برگزاری انتخابات است و البته هر دولتی در اسرائیل روی کار آید، از این اقدام ترامپ بهره زیادی می برد. اعلام رئیس جمهور امریکا مولود یک لحظه نبود، بلکه نتیجه روابط استراتژیک گسترده بین دو طرف است که مبتنی بر فروپاشی جهان عربی، مقابله با هیمنه ایران بر سوریه و امتناع از درگیری مستقیم با روسهاست. در ادامه، ایالات متحده از اینکه محتاج نفت عربی باشد خودداری کرد تا این نیاز آن، به وسیله ای برای باجگیری اعراب تبدیل نشود.